جالبه تو سکووت کامل خبری ..

ای روزگارو ببین! کسی حتا یادش نمونده مولانا کیه ..

عشق جان مرده را می‌جان کند /
جان که فانی بود جاویدان کند

راستی، #مولانا نبود جهان چه شکلی می‌شد؟
ما #سماع رو از کی یاد می‌گرفتیم؟ #عشق رو چطور؟

بخوانید: [لینک]

ای دوست قبولم کن وجانم بستان

مستم کن وز هر دو جهانم بستان


با هر چه دلم قرارگیرد بی تو

آتش به من اندر زن و آنم بستان


ای زندگی تن و توانم همه تو

جانی و دلی ای دل و جانم همه تو


تو هستی من شدی ازآنی همه من

من نیست شدم در تو از آنم همه تو


بازآی که تا به خود نیازم بینی

بیداری شبهای درازم بینی


نی نی غلطم که خود فراق تو مرا

کی زنده رها کند که بازم بینی


هر روز دلم در غم تو زارتر است

وز من دل بی رحم تو بی زارتر است


بگذاشتی ام ، غم تو نگذاشت مرا

حقا که غمت از تو وفادارتر است


برمن در وصل بسته می دارد دوست

دل را به عطا شکسته می خواهد دوست


زین پس من و دل شکستگی بر در او

چون دوست، دل شکسته می دارد دوست

نه سلامم نه علیکم
نه سپیدم نه سیاهم
نه چنانم که تو گویی
نه چنینم که تو خوانی
و نه آنگونه که گفتند و شنیدی
نه سمائم نه زمینم
نه به زنجیر کسی بسته‌ام و بردۀ دینم
نه سرابم
نه برای دل تنهایی تو جام شرابم
نه گرفتار و اسیرم
نه حقیرم
نه فرستادۀ پیرم
نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم
نه جهنم نه بهشتم
چُنین است سرشتم
این سخن را من از امروز نه گفتم، نه نوشتم
بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم ...
گر به این نقطه رسیدی
به تو سر بسته و در پرده بگویــم
تا کســی نشنـود این راز گهــربـار جـهان را
آنچـه گفتند و سُرودنـد تو آنـی
خودِ تو جان جهانی
گر نهانـی و عیانـی
تـو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی
تو ندانی که خود آن نقطۀ عشقی
تو خود اسرار نهانی
تو خود باغ بهشتی
تو بخود آمده از فلسفۀ چون و چرایی
به تو سوگند
که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی در همه افلاک بزرگی
نه که جُزئی
نه که چون آب در اندام سَبوئی
تو خود اویی بخود آی
تا در خانه متروکۀ هرکس ننشـــینی و
بجز روشنــی شعشـعۀ پرتـو خود هیچ نبـینـی
و گلِ وصل بـچیـنی....

دی را بهار بخشد شب را نهار بخشد
پس این جهان مرده زنده‌ست از آن جهانش

#مولانا غزل شمارۀ 1263 : [لینک]

این مرگ خود پیدا کند پاکی تو را کم خور تو غم /

ای جان من با جان تو جویای در در بحر خون
تا در که را پیدا شود پیدا شود ای جان عم /

من چون شوم کوته نظر در عشق آن بحر گهر
کز ساحل دریای جان آید بشارت دم به دم /

کز ساحل دریای جان آید بشارت دم به دم
کز ساحل دریای جان آید بشارت دم به دم
کز ساحل دریای جان آید بشارت دم به دم
کز ساحل دریای جان آید بشارت دم به دم

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی

گر سوی مستان می‌روی مستانه شو مستانه شو


آن گوشوار شاهدان هم صحبت عارض شده

آن گوش و عارض بایدت دردانه شو دردانه شو


چون جان تو شد در هوا ز افسانه شیرین ما

فانی شو و چون عاشقان افسانه شو افسانه شو


تو لیله القبری برو تا لیله القدری شوی

چون قدر مر ارواح را کاشانه شو کاشانه شو

مولانا

مولانا

مست و پريشان توام , موقوف فرمان توام
اسحاق و قربان توام , کين عيد قرباني ست اين

_______________________________________


پ ن : مرگ حق است به من حقِّ مرا برگردان !