خدایا!


یاری ام ده تا بدانم عقل،راه نیست ،که چراغ راه است

و هرچند چراغی بدست داشته باشم،

تا نروم ، به مقصد نمی رسم.

دستگیرم شو تا در گرداب علم ِ بی هدف از دیدار کعبه ی جمالت باز نمانم.

پس مرالذت و سرمستی عشقی عطا کن

تا پیوسته رهرو راه تو باشم که آن را نهایتی نیست.

گویند مرا چو زاد مادر
پستان به دهن گرفتن آموخت

شبها بر گاهواره من
بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم بگرفت و پابه پا برد
تا شیوه راه رفتن آموخت

یک حرف ودوحرف برزبانم
الفاظ نهاد وگفتن آموخت

لبخند نهاد برلب من
برغنچه گل شکفتن آموخت

پس هستی من زهستی اوست
تاهستم و هست دارمش دوست

( ایرج میرزا )

من غشششش

«خـانـه دوسـت کـجـاسـت؟» در فـلـق بـود کـه پـرسـیـد سـوار.

آسـمـان مـکـثـی کـرد .

رهگـذر شـاخـه نـوری کـه بـه لـب داشت به تاریکی شن هـا بخشـیـد

و به انگشت نشان داد سپیداری و گـفـت :

« نرسیده به درخت ، کوچه باغی است که از خـواب خــدا سـبـز تر است

و در آن عـشـق به اندازه پر های صداقت آبی است .

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ ، سر به در می آرد

پس به سمت گل تنهــایی می پیچی ،

دو قدم مانده به گـل ،

پای فـواره جاوید اساطیر زمین می مانی

و تـرا ترسی شـفـاف فـرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا ، خش خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا ، جـوجـه بردارد از لانه نـور

و از او میپرسی

خــانه دوســت کــجـــاست .»

سهراب سپهری

مرسی دوست جون