کنار پنجره یک مرد داشت جان می داد

غرور ، قدرت خود را به من نشان می داد

کسوف بود ؟ نه ! خورشید دل گرفته ی ظهر

پیام تسلیتش را به آسمان می داد

دلم برای خودم لا اقل کمی می سوخت

اگر چه پوچی دنیایتان امان می داد

زمان همیشه مرا زیر خویش له می کرد

همیشه فرصت من را به دیگران می داد

پسر گرفت سر تیغ را ، رگش را زد

پدر به کودک قصّه هنوز نان می داد

و بعد زلزله شد ، چشم را که وا کردم

میان خواب ، کسی هی مرا هی تکان می داد

من چاکرتم

پاچه خواری نکن...

- « به کجا چنین شتابان ؟ »


گون از نسیم پرسید .

- « دل من گرفته زینجا ،

هوس سفر نداری

ز غبار این بیابان ؟ »



- « همه آرزویم ، اما

چه کنم که بسته پایم ... »



- « به کجا چنین شتابان ؟ »



- « به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم . »







- « سفرت به خیر ! اما ، تو و دوستی ، خدا را

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی ،

به شکوفه ها ، به باران ،

برسان سلام مارا . »

لحظه ي ديدار نزديك است
باز من ديوانه ام ، مستم
باز مي لرزد ، دلم ، دستم
باز گويي در جهان ديگري هستم
هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را ، تيغ
هاي ، نپريشي صفاي زلفكم را ، دست
و آبرويم را نريزي ، دل
اي نخورده مست
لحظه ي ديدار نزديك است