باور نمی‌کنم

هرگز باور نمی‌کنم که سال‌های سال همچنان زنده ماندنم به طول انجامد. یک کاری خواهد شد. زیستن مشکل است و لحظات چنان به سختی و سنگینی بر من گام می‌نهند و دیر می‌گذرند که احساس می‌کنم خفه می‌شوم. هیچ نمی‌دانم چرا؟

اما می‌دانم کس دیگری در درون من پا گذاشته است و اوست مرا چنان بی طاقت کرده است. احساس

می‌کنم دیگر نمی‌توانم در خود بگنجم و در خود بیارامم و از بودن خویش بزرگتر شده ام

و این جامه بر من تنگی می‌کند. این کفش تنگ و بی تا بی قرار!

عشق آن سفربزرگ! آه چه می‌کشم!

چه خیال انگیز و جان بخش است این جا نبودن.

چقدر تو منو دوست داشتی و من نفهمیدم

چقدر پشت و پناهم بودی و من نفهمیدم

چقدر تو تنهایی هام تو همدمو یارم بودی اما من نفهمیدم

چه معشوقی داشتم اما من دنبال عاشق بودم

منو ببخش اگه تو رو ندیدم

منو ببخش اگه دنبال کسی به غیر تو بودم

من فکر میکردم تنهام و کسی رو ندارم

اما تو همه کس منی

من دنبال بهترین بودم

اما تو بهترین و نزدیک ترین کسم بودی

بله...

من به خودم اومدم و فهمیدم تو بهترین معشوق منی

و دیگه فقط عاشق تو میمونم و به همه نداشته هایم خواهم رسید

خوشحالم که تورو پیدا کردم و فهمیدم تو از همه برایم بهتری

پس میگم :

خــــــــــــــــــــــدایـــــــــــــــا

منِ حقیر راببخش که تو را مدتها ندیدم

خدایا