در اتاقی که به اندازه یک تنهایی است

دل من که به اندازه یک عشق است

به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد

به زوال زیبای گلها در گلدان

به نهالی که تو در باغچه خانمان کاشته ای

و به آواز قناری ها که به اندازه یک پنجره می خوانند

آه ....

سهم من اینست

سهم من اینست

سهم من آسمانیست که آویختن پرده ای آن را از من میگیرد

سهم من پائین رفتن ازیک پله متروکست

و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن

سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گویند :

دستهایت را دوست می دارم ...

چگونه باور کنم که نیستی،

وقتی هنوز صدای گرم و مهربانت در گوشم شنیده می شود

چگونه باور کنم که پر کشیدی،

وقتی هنوز سرمست تماشای زیبایی ات هستم.

باور نمی کنم،

چرا که در لحظه لحظه هایم حضور داری،

تو در زلال آبشاران جاری هستی

و

در لطافت عشق به چشم می خوری

هنوز هستی و تا همیشه خواهی بود…