شب ،آبستن غم بود

و زن میهمان شب

مهتاب آمد

شب، فارغ شد از درد

زن، سر کشید تنهایی خویش را

در آغوش مرد عاشق، رستگار شد

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی،
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،
و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد،
و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی.
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.
برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
از جمله دوستان بد و ناپایدار،
برخی نادوست، و برخی دوستدار
که دست کم یکی در میانشان
بی تردید مورد اعتمادت باشد.
و چون زندگی بدین گونه است،
برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،
نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،
تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد،
که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد،
تا که زیاده به خودت غرّه نشوی.
و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی
نه خیلی غیرضروری،
تا در لحظات سخت
وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است
همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگهدارد.
همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی
نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند
چون این کارِ ساده ای است،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر میکنند
و با کاربردِ درست صبوری ات برای دیگران نمونه شوی.
و امیدوام اگر جوان که هستی
خیلی به تعجیل، رسیده نشوی
و اگر رسیده ای، به جوان نمائی اصرار نورزی
و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی
چرا که هر سنّی خوشی و ناخوشی خودش را دارد
و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.
امیدوارم حیوانی را نوازش کنی
به پرنده ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی
وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می دهد.
چرا که به این طریق
احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.
امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بفشانی
هرچند خُرد بوده باشد
و با روئیدنش همراه شوی
تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد..
بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشی
زیرا در عمل به آن نیازمندی
و برای اینکه سالی یک بار
پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: این مالِ من است.
فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ دیگری است!
و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی
که اگر فردا خسته باشید، یا پس فردا شادمان
باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید.
اگر همه ی اینها که گفتم فراهم شد
دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم !

اعتباری به خروسِ سحری ، نیست دگر



دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است





کوک کن ساعتِ خویش !



که مـؤذّن ، شبِ پیـش



دسته گل داده به آب



. . . و پیِ غسلِ به حمام شده است





کوک کن ساعتِ خویش !



شاطری نیست در این شهرِ بزرگ ، که سحر برخیزد



شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین

دیر برمی خیزند





کوک کن ساعتِ خویش !

که سحر گاه کسی



بقچه در زیر بغل ، راهیِ حمّامی نیست



که تو از لِخ لِخِ دمپایی و تک سرفه ی او برخیزی





کوک کن ساعتِ خویش !



رفتگر مُرده و این کوچه دگر



خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است





کوک کن ساعتِ خویش !



ماکیان ها همه مستِ خوابند



شهر هم . . . خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند





کوک کن ساعتِ خویش !



که در این شهر ، دگر مستی نیست



که تو وقتِ سحر ، آنگاه که از میکده برمی گردد



از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی





کوک کن ساعتِ خویش !



اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ،



و در این شهر سحرخیزی نیست



.. . . . و سـحر نـزدیک اســـت...