مثل خواب شب....

خداوندا...


من از تنهائي و برگ ريزان پائيز من از سردي سرماي زمستان
من از تنهائي و دنياي بي تو مي ترسم


خداوندا..

من از دوستان بي مقدار من از همرهان بي احساس
من از نارفيقيهاي اين دنيا مي ترسم


خداوندا..

من از احساس بيهوده بودن ؛ من از چون حباب آب بودن
من از ماندن چون مرداب مي ترسم


خداوندا...

من از مرگ محبت من از اعدام احساس به دست دوستان دور يا نزديک مي ترسم


خداوندا..

من از ماندن مي ترسم خداوندا من از رفتن مي ترسم...


خداوندا...

من از خود نيز مي ترسم ...


خداوندا... پناهم ده

دركنار كوههاي بي زوال
بر فراز دشتهای پرسكون
سر برآورده بر اوج آسمان
پا فرو برده به اعماق زمين
ساكت و مغرور و صلب و استوار
ايستاده با نگاهی خشمگين
داستان گوی شكوه داريوش
نغمه پرداز جلال ملك و دين
كاين منم من خانه ی شاهنشهان
پاسدار عزت ايران زمين
قرنها با كوله بار افتخار
همسر و همگام خورشيد برين
روشنی بخش دل فرزانگان
زينت آرای سرير متقين
اي كه زاينجا بگذري ! ياد آر ! ياد
زآن جهانداران فرهنگ آفرين!


بي مهابا پا منه آهسته باش
بارگاه عزت دارا است اين!!!

در نیست
راه نیست
شب نیست
ماه نیست
نه روز و
نه آفتاب
ما
بیرون زمان
ایستاده ایم
با دشنه تلخی
در گرده هایمان.


هیچکس
با هیچکس
سخن نمی گوید.
که خاموشی
با هزار زبان
در سخن است.
در مردگان خویش
نظر می بندیم
با طرح خنده یی،
و نوبت خود را انتظار می کشیم
بی هیچ
خنده یی!!!

زن عشق می كارد و كینه درو می كند ...

دیه اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر.

می تواند تنها یك همسر داشته باشد

و تو مختار به داشتن چهار همسر هستی!

برای ازدواجش (در هر سنی) اجازه ولی لازم است

و تو هر زمانی بخواهی به لطف قانونگذار میتوانی ازدواج كنی ...

در محبسی به نام بكارت زندانی است و تو ...

او كتك می خورد و تو محاكمه نمی شوی!

او می زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می كنی ...

او درد می كشد و تو نگرانی كه كودك دختر نباشد ...

او بی خوابی می كشد و تو خواب حوریان بهشتی را می بینی ...

او مادر می شود و همه جا می پرسند نام پدر ...؟

و هر روز او متولد میشود؛ عاشق می شود؛ مادر می شود؛ پیر می شود و میمیرد ...

و قرن هاست که او؛ عشق می کارد و کینه درو می کند

چرا که در چین و شیارهای صورت مردش به جای گذشت،

زمان جوانی بر باد رفته اش را می بیند و در قدم های لرزان مردش؛

گام های شتابزده جوانی برای رفتن و درد های منقطع قلب مرد؛

سینه ای را به یاد می آورد که تهی از دل بوده و پیری مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده می کند ...

و اینها همه کینه است که کاشته می شود در قلب مالامال از درد ...!

و این رنج است