با مدعی نگویید اسرار عشق و مستی

تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی



عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید

نا خوانده نقش مقصود در کارگاه هستی



دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم

با کافران چه کارت گر بت نمی پرستی ؟



سلطان من خدا را زلفت شکست ما را

تا کی کند سیاهی چندین دراز دستی



در گوشه ی سلامت مستور چون توان بود

تا نرگس تو گوید با ما رموز هستی



آن روز دیده بودم این فتنه ها که بر خاست

کز سرکشی زمانی با ما نمی نشستی



عشقت بدست طوفان خواهد سپرد ما را

چون برق از این کشاکش پنداشتی که جستی

لحظه ي ديدار نزديك است
باز من ديوانه ام ، مستم
باز مي لرزد ، دلم ، دستم
باز گويي در جهان ديگري هستم
هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را ، تيغ
هاي ، نپريشي صفاي زلفكم را ، دست
و آبرويم را نريزي ، دل
اي نخورده مست
لحظه ي ديدار نزديك است

بی تو ، مهتاب شبی ، باز از آن کوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم ، خیره بدنبال تو گشتم ،

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ،

شدم آن عاشق دیوانه که بودم .



در نهانخانه جانم ، گل یاد تو ، درخشید

باغ صد خاطره خندید ،

عطر صد خاطره پیچید .



یادم آمد که : شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم .

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

من همه ، محو تماشای نگاهت .



آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا ، گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ



یادم آید تو به من گفتی :

« از این عشق حذر کن !

لحظه ای چند بر این آب نظر کن ،

آب ، آیینه عشق گذران است ،

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است ،

باش فردا ، که دلت با دگران است !

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن! »



با تو گفتم : « حذر از عشق ؟! – ندانم

سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم ،

نتوانم !

روز اول ، که دل من به تمنای تو پرزد

چون کبوتر ، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم ...»



باز گفتم که : « تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم ، نتوانم ! »



اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ، ناله تلخی زد و بگریخت ...



اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید



یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم .

نگسستم ، نرمیدم .





رفت در ظلمت غم ، آن شب و شب های دگر هم ،

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم ...





بی تو ، اما ، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !

خدایا!


یاری ام ده تا بدانم عقل،راه نیست ،که چراغ راه است

و هرچند چراغی بدست داشته باشم،

تا نروم ، به مقصد نمی رسم.

دستگیرم شو تا در گرداب علم ِ بی هدف از دیدار کعبه ی جمالت باز نمانم.

پس مرالذت و سرمستی عشقی عطا کن

تا پیوسته رهرو راه تو باشم که آن را نهایتی نیست.