به نام حق
به نام آنكه دوستي را آفريد، عشق را ، رنگ را ... به نام آنكه كلمه را آفريد.
و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه ميخواستم از او بگويم.
سالهاست دچارش هستم. و چه سخت بود بيدلي را ، ساختن خانه اي در دل.
و اين دل بينهايت، چه جاي كوچكي بود براي دل بيتابش.

او رفت و من نشناختمش . در تمام ميخكهاي سر هر ديوار، آواز غريبش را شنيدم
اما نشناختمش. همانگونه كه بغضهاي گاه و بيگاهم را نشناختم.
فقط آنقدر او را شناختم كه در سايه هاي افتاده به كلامش، به دنبال جاي پاي خدا باشم.

اينجا، هر چه هست، جز با صداقت او و كلام و نقشهاي او، حوض بي ماهيست.
شايد مزرعه اي باشد با زاغچه اي بر سر آن
زاغچه اي كه هيچكس جدي نگرفتش .
اينجا را هديه اش ميكنم. به آنكس كه براي سبدهاي پرخوابمان، سيب آورد.
حيف كه براي خوردن آن سيب، تنها بوديم . چقدر هم تنها ...

[لینک]

اما من که زورم بهش نمیرسه

مرسی @samira جان .. بابت زدن 410 #لایک کاربریم

در اين دنيا براي كفري كردن آدمهاي رذلي كه مي خواهند همه چيز را از آنچه هست برايت سخت تر كنند راهي بهتر از اين نيست كه وانمود كني از هيچ چيز دلخور نيستي.

پرواز بر فراز آشيانه فاخته - كِن كيسی

به آنکه حتی دشنه اش را عاشقم

چون دوستت می دارم
حتی آفتاب هم که بر پوستت بگذرد
من می سوزم
پاییز از حوالی حوصله‌ات که بگذرد
من زرد می شوم
روسری زردت که از کوچه عبور می‌کند
عاشق می شوم
و تا کفش های رفتنت ‌جفت می شوند
غریب می‌مانم
و تنها وقتی گریه ای گمان نمی برم در تو
من سبز می‌مانم

که نیلوفرانه دوستت می دارم
نه ماننده‌ مردمانی که دوست داشتن را
به عادتی که ارث برده‌اند
با طعم غریزه نشخوار می کنند
من درست مثل خودم
هنوز و همیشه دوستت می دارم

بهمن قره داغی

یه آدم تنوع طلب آرمانگرا کی میتونه بگه زندگیم همونیه که میخواستم؟

هیچوقت...

یه هیچوقت دوست داشتنی،مثل هیچوقت خسته نشدن،هیچوقت کم نیاوردن،هیچوقت تکرار و تکراری نشدن...اما نه اینها هم تنوعه تکرار خودش یه تنوعه یا درد یا ... هرچیزی تنوعه...ولی این آدم تنوع طلبِ آرمانگرا لذت طلب هست و هرچیزی هم میتونه لذت داشته باشه... مثل هوس خوشمزه ی یه گز آردی،مثل حس خوب راه رفتن روی جدول کنار اتوبان،مثل بازی کردن با یه بچه ی تنها تو پارک و اساسی خاک و خلی شدن...

تنوع لذیذ آرمانی همیشه هم خوشمزه نیست گاهی باید خسته شد،گاهی باید کم آورد،گاهی باید درد کشید..."همیشه" با این "گاهی" ها خوشمزه میشه...

انشالا هر روز ببینیش پس

باورم نمیشه که هنوز

جاهایی هست که بچه ها موقعیت درس خوندن ندارن... جاهایی هست که بچه ها ۵نفری تو یه نیمکت میشینن...
اونوقت میایم مدرسه های پایتختو هوشمند میکنیم

باورم نمیشه که هنوز

مردانی باشن که فکر کنن دخترها باید زنده به گور بشن...
زنانی باشن که فکر کنن زن باید کتک بخوره تا خوب بمونه...
اونوقت روز به روز تعداد بیشتری از همین مرد و زنها از دانشگاهها میان بیرون

باورم نمیشه که هنوز

تو پایتخت خودمون پستچی های دوچرخه ای داشته باشیم و وقتی دو روز تو زندگیشون باشی فکر میکنی داری تو شصت سال پیش زندگی میکنی!
یعنی چی باعث این موضوع میشه؟ موقعیت شغلی یا گارد گرفتن در مقابل تغییر یا چی!!

باورم نمیشه که هنوز

آدمهایی هستند که دخترهاشونو میفروشن
یا صورت بچه رو با زیر سیگاری اشتباه میگیرن
یا صرفا برای به تعویق انداختن اعدام پشت سر هم باردار میشن

باورم نمیشه که هنوز...

ولی

باور دارم داریم به بد سمتی میریم...
وقتی میشینیم از مشکلات و اوضاع در هم جامعه میگیم همه یه عالمه دلیل و راهکار و ادعا داریم ولی همه مون منتظریم یکی دیگه یه کاری بکنه

تا وقتی "من" کاری نکنم هیچ کس کاری نمیکنه


مهم نیست یه کار خارق العاده و همه گیر بکنیم مهم اینه که


اخلاقی زندگی کنیم همین