چشمان اشرافیت پر از جام های نیم خورده بود .
رکاب غرور از شانه های با شکوهت افتاده
از بازوان روشنت صدای آغوش می آمد و
ساق های نیمه عریانت در انعکاس چلچـــــــراغ ها
بوی خوش زن می ریخت .
و من زیر باران کوچه هــــا
آن شب با سایۀ مجلّلت میان پنجره ای شاهـانه
تا انتهای عشق
رقصیدم .
پشت پلک هایم صدائی ایستاد و
کالسکۀ آفتاب تو را از من برد و
دیگر با هیچ بارانی نیامدی .

چقدر بی رحمند رؤیاها !

کدو...
بیا دوتایی شام بریم بیرون...

خخخخخخ............
این بچه شوماست.....؟؟.