اما تو ايران هميشه يه آقاي مسن مهربون كه مال آبادي همون اطرافه كمكت مي كنه

نه شما بیا
یهو سوسک میندازیم جلوت بخوری تو کف بمونی

رها ﺩﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﯼ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﺑﺎﻫﻮﺵ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺮﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻐﺎﺯﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﯾﮏ ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻨﺪ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪ ﺑﺪﻟﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﻗﯿﻤﺘﺶ 500هزار تومان ﺑﻮﺩ،ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻟﺶ ﺍﻭﻥ ﮔﺮﺩﻧﺒﻨﺪ ﺭﻭ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ .ﭘﺲ ﭘﯿﺶ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﻥ ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻨﺪ ﺭﻭ ﺑﺮﺍﺵ ﺑﺨﺮﻩ . ﻣﺎﺩﺭﺵ ﮔﻔﺖ : ﺧﺐ ! ﺍﯾﻦ ﮔﺮﺩﻧﺒﻨﺪ ﻗﺸﻨﮕﯿﻪ، ﺍﻣﺎ ﻗﯿﻤﺘﺶ ﺯﯾﺎﺩﻩ،ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﮕﻢ ﮐﻪ ﭼﮑﺎﺭ ﻣﯽ ﺷﻪ ﮐﺮﺩ ! ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﺩﻧﺒﻨﺪ ﺭﻭ ﺑﺮﺍﺕ ﻣﯽ ﺧﺮﻡ ﺍﻣﺎ ﺷﺮﻁ ﺩﺍﺭﻩ : " ﻭﻗﺘﯽ ﺭﺳﯿﺪﯾﻢ ﺧﻮﻧﻪ، ﻟﯿﺴﺖ ﯾﮏ ﺳﺮﯼ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺍﻧﺠﺎﻣﺸﻮﻥ ﺑﺪﯼ ﺭﻭ ﺑﻬﺖ ﻣﯽ ﺩﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻭﻥ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﭘﻮﻝ ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻨﺪﺕ ﺭﻭ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﯼ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺖ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﻟﺪﺕ ﺑﻬﺖ مقداری پول ﻫﺪﯾﻪ ﻣﯽ ﺩﻩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﻪ ".
رها ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ . ﺍﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﺟﺪﯾﺖ ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﻣﺤﻮﻝ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺭﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺑﺰﺭﮔﺶ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﻟﺪﺵ ﺑﻬﺶ ﭘﻮﻝ ﻫﺪﯾﻪ ﻣﯽ ﺩﻩ .ﺑﺰﻭﺩﯼ رها ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﺑﻬﺎﯼ ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻨﺪﺵ ﺭﻭ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻩ .ﻭﺍﯼ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻭﻥ ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻨﺪ ﺭﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ . ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺍﻭﻧﻮ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻧﺶ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ؛ ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ، ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ، ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺎﺭﯼ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻣﯽ رﻓﺖ، ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﻭﻥ ﺭﻭ ﺍﺯ ﮔﺮﺩﻧﺶ ﺑﺎﺯ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﺗﻮ ﺣﻤﺎﻡ ﺑﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺭﻧﮕﺶ ﺧﺮﺍﺏ ﺑﺸﻪ ! رها ﭘﺪﺭش را ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ . ﻫﺮ ﺷﺐ ﮐﻪ رها ﺑﻪ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﻣﯽ ﺭﻓﺖ، ﭘﺪﺭﺵ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﺨﺘﺶ ﺭﻭﯼ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻣﺨﺼﻮﺻﺶ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﻟﺨﻮﺍﻩ رها ﺭﻭ ﺑﺮﺍﺵ ﻣﯽ ﺧﻮﻧﺪ . ﯾﮏ ﺷﺐ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﻤﻮﻡ ﺷﺪ، ﭘﺪﺭ رها ﮔﻔﺖ -: رها ! ﺗﻮ ﻣﻨﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﯼ؟
- ﺍﻭﻩ، ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﺪﺭ ! ﺗﻮ ﻣﯽ ﺩﻭﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺘﻢ
-. ﭘﺲ ﺍﻭﻥ ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻨﺪ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪﺕ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻩ !
- ﻧﻪ ﭘﺪﺭ، ﺍﻭﻥ ﺭﻭ ﻧﻪ ! ﺍﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ دارا و سارا ﻋﺮﻭﺳﮏهای ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻼﻗﻤﻮ ﮐﻪ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﻟﺪﻡ ﺑﻬﻢ ﻫﺪﯾﻪ ﺩﺍﺩﯼ ﺑﻬﺖ ﺑﺪﻡ، ﺍﻭﻥ ﻋﺮﻭﺳﮏ ﻗﺸﻨﮕﯿﻪ ، ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺗﻮ ﻣﻬﻤﻮﻧﯽ ﻫﺎﯼ ﭼﺎﯼ ﺩﻋﻮﺗﺶ ﮐﻨﯽ، ﻗﺒﻮﻟﻪ؟
- ﻧﻪ ﻋﺰﯾﺰﻡ، ﺍﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪﺍﺭﻩ .
ﭘﺪﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﺵ ﺭﻭ ﺑﻮﺳﯿﺪ ﻭ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﮐﺮﺩ ﻭﮔﻔﺖ : " ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﯼ ﻣﻦ ".
ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﭘﺪﺭﺵ ﻣﺠﺪﺩﺍ ً ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﻧﺪﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ،ﺍﺯ رها ﭘﺮﺳﯿﺪ
-: رها ! ﺗﻮ ﻣﻨﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﯼ؟ﺍ
اﻭﻩ، ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﺪﺭ ! ﺗﻮ ﻣﯽ ﺩﻭﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺘﻢ
-. ﭘﺲ ﺍﻭﻥ ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻨﺪ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪﺕ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻩ
-! ﻧﻪ ﭘﺪﺭ، ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻨﺪﻡ ﺭﻭ ﻧﻪ، ﺍﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺍﺳﺐ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﯿﻢ ﺭﻭ ﺑﻬﺖ ﺑﺪﻡ، ﺍﻭﻥ ﻣﻮﻫﺎﺵ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺮﻣﻪ ﻭ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺗﻮ ﺑﺎﻍ ﺑﺎﻫﺎﺵ ﮔﺮﺩﺵ ﮐﻨﯽ، ﻗﺒﻮﻟﻪ؟

این سوال وقتی برای پزشکان آلمان نازی مهم شد که در جبهه شرق، سه میلیون سرباز آلمانی در عملیات بارباروسا دروازه‌های شوروی را گشودند. گرچه عملیات در تابستان انجام شد،اما چند ماه بعد سربازان هیتلر در زمستان اسیر سرمای مرگبار شوروی شدند. سرمازدگی ناشی از دمای منفی 40 تا منفی 60 درجه سانتی گراد شوروی 200 هزار نفر آلمانی را در سه ماه کشت. در جریان محاصره لنین‌گراد سربازان هیتلر با چاقو شکم تازه‌مُردگان را باز میکردند و دستهایشان را در بدن آنها میگذاشتند تا چند دقیقه‌ای گرم شوند. پزشکی قانونی آلمان نازی در آماری که در سال 1942منتشر کرد نوشت که از هر سه مرگ سربازان آلمانی در روسیه، یک مرگ بر اثر سرمازدگی است. از سوی دیگر نیروی هوایی آلمان هم مشکل دیگری پیدا کرده بود: وقتی خلبانان به خاطر تیر خوردن هواپیما و خطر سقوط، در هوا ایجکت میکردند، غالبا زنده به درون اقیانوس می‌افتادند ولی سرمای آب آن‌ها را میکشت.
به این سبب بود که دکتر زیگموند راشر[Sigmund Rascher]،به سفارش نیروی هوایی و طبق دستور هاینریش هیملر، آزمایشاتش را در اردوگاه کار اجباری داخائو در نزدیکی مونیخ به راه انداخت تا اولا بفهمد که در چه دمایی بدن از حرکت می‌ایستد و ثانیا چطور میتوان یک سرمازده را احیا کرد. آزمایش‌های جنون‌‌آمیز دکتر راشر بر روی زندانیان شروع شد: لباس‌های زندانیان روس‌ ،یهودی و همجنسگرا را میکند،رویشان آب میریخت و لخت در معرض باد در محوطه کمپ قرار میداد. وان‌ها را پر یخ میکرد و زندانیان را درون آن‌ها می‌انداخت و کرونومتر را میزد. بدن را زیر نظر میگرفت و نتایج را ثبت می‌کرد:
دمای آب:4.2 درجه
دمای بدن وقتی از آب درآورده شد: 26.7 درجه
دمای بدن در هنگام مرگ:25.9 درجه
مدت زمان مقاومت قربانی: 53 دقیقه
حال که زمان متوسط پیدا شده بود سوال این بود که چطور میشود قربانیان را قبل از مرگ قطعی دوباره برگرداند. دکترهای کمپ روش‌های متعددی را امتحان کردند: قربانی را بلافاصله درون آب داغ می‌گذاشتند و رفته رفته دما را بالا می بردند، بدن قربانیان را زیر لامپ های حرارتی میگذاشتند تا پوست شروع به عرق کردن کند، طبق پیشنهاد هیملر، زنان برهنه را مجبور میکردند که افراد سرمازده را در بغل بگیرند. دکتر راشر، در اکتبر 1942 نتایج تحقیقات خود را در کنفرانس پزشکی تحت عنوان " مشکلات ناشی از دریا و سختی‌های زمستان" ارائه داد. دست ک

بستگی به شرایط منطقه ای و جهانی داره

نخیرمم ترم آخرمـ