برا بعضیا پولم جواب نمیده

بعد این الان چه ربطی به مینیمال نویسی داشت ؟

باریک !

چی باید بگیم؟

بسیار کلاسیکشو قبول دارم ولی بسیار زیبا شو :-!
همه ی اوونایی که مدرسه دولتی رفتن یا بنزینشونو خودشون میزنن یا نونُ میوشونو خودشون میخرن یا مجبوور نیستن واسه خرید ماشین 3 برابره بهای تمام شدش گمرک بدن یا . . احتمالا میتونن راجع به شنل . کفش . نون . پیراهن . اجاره خونه . و خیلی چیزای دیگه داستانای بلنده زیادی بنویسن
اوج داستان واسه من اوونجاییه که از پوشینه لباسه نو هم احساس غرور میکنه . هم احساسه خجالت . هم ریز ریزکی لبخند میزنه . هم شامپانی میخوره
یاده 2 تا خاطره افتادم یکی اینکه قبلانا بچه ها سالی یه بار لباس میخریدن اوون یه شبم اوون وسایلو میزاشتن بالای سرشوونو میخابیدن یا تا صب خابشون نمیبرد یا به عشق اینکه اوله صبی بیدار شن تا چشمشون به اوونا بیوفه میخابیدن
یکی دیگم اینکه یه اقایی میگفت من تا کفشه نو میخریدم کلی خاکیش میکردم و بعد با چاقو چن تا خط رووش مینداختم!
بعد اینکه اکاکی اگه به یه گفتار درمان مراجعه میکرد شاید میفهمید همه بدبختیاش از خجالت کشیدنشه که مسوولیت گریزی آورده و ...! و بالقوه اش میتوونسته یه آقای متشخص باشه که قمار میکنه . پشت سره بعضی خانووما سرعتشو کم میکرده . به هر مناسبتی غیر از لباس نو خریدن به دووستاش سوور میداده اوونم توو خووونه ی خودش . و .. باشه که یقیناً با یه پیرزنُ یه خیاط دم خور نبوده
اینا چیزایی بوود که بنظرم رسید . نوشتم دیگه! :- ؟؟

خیلی خوب رفیق
خوشحال کردی
شاید تکنیک های تازه نداره این نوشته
ولی خیلی خوبه که بتونی حس کنی چه روایتی رو ساخته و همه رو با خودش آورده

سلام مقامر عزیز ! میخواستم بگم یه چیز دیگه در مورد این داستان نشون دادن اختلاف طبقاتی بود !
یه موضوع جدید یا یک پست جدید بدین !
مچکر ! فعلا ! خدانگهدار !

این قاب شیشه ای هم که بشکند ، باز. . . تو کجا و من کجا؟ فهمیدنت آسان نیست پسرک. قدمی پیشتر بیا! من دست میگذارم، تو پا در دست من. . . بگذار آسمانم را نفس بکشی. نه براوی غمهایت شریکی بخواه، نه شادیهایت را با کسی قسمت

این قاب شیشه ای هم که بشکند ، باز. . . تو کجا و من کجا؟ فهمیدنت آسان نیست پسرک. قدمی پیشتر بیا! من دست میگذارم، تو پا در دست من. . . بگذار آسمانم را نفس بکشی. نه براوی غمهایت شریکی بخواه، نه شادیهایت را با کسی قسمت

این قاب شیشه ای هم که بشکند ، باز. . . تو کجا و من کجا؟ فهمیدنت آسان نیست پسرک. قدمی پیشتر بیا! من دست میگذارم، تو پا در دست من. . . بگذار آسمانم را نفس بکشی. نه براوی غمهایت شریکی بخواه، نه شادیهایت را با کسی قسمت کن. . .نترس پسرک، قدمی پیشتر بیا! ! !

دخترک دورگه،اسمش نمی دونم چی بود ولی دوست داشتم فزشته صداش کنم...به دیوار تکیه داده بود یه چند تا عکس که زیاد واضح نبود رو دیوار بود ..فرشته به یه جایی خیره شده بود ... به من نگاه نمی کرد اصلا حضور من را نفهمید...برای همین دوست داشتم بهش بگم فرشته...آخه من براش مهم نبودم...

خيلي لطف ميكنيد كه اينقدر با حوصله و متين جواب ميديد
خراب مرامتم
با مجله داستان همشهري تازه آشنا شدم خيلي پر بارو جالبه به همه دوستان توصيه ميكنم حتمن بخونن به نظرم ارزش داره
اسم سه جلدي احمد گلشيري چيه؟

اسم کتابش داستان و نقد داستان هست
سال چاپش 68
بعید می دونم توی بازار پیدا بشه
اون چاپی که من یادمه
جلد گالینگور داشت و سرمه ای رنگ
کتابخونه حتمن پیدا می کنی
واقعن واسه خودش یه آموزشگاهه

پیرنگ یا طرح یا پلات در اصطلاح ادبیات داستانی و ادبیات نمایشی، به توالی منظم اعمال و حوادث داستان که مبتنی بر رابطه علت و معلولی است، اطلاق می‌شود. در یک اثر داستانی ممکن است علاوه بر پیرنگ اصلی، یک یا چند پیرنگ فرعی نیز وجود داشته‌باشد. اصطلاح پیرنگ در اصل متعلق به نقاشی است و معنی آن، طرح اولیه‌ای است که نقاشان می‌کشند و سپس تکمیلش می‌کنند.
فورستر تفاوت میان داستان و پیرنگ را اینگونه بیان می‌دارد: «پیرنگ نقل حوادث است، اما نقلی که در آن حفظ سببیت یا وجود رابطهٔ علّی اهمیتی خاص دارد. «شاه مرد و سپس ملکه نیز مرد.» تردید نیست که دو رخداد اتفاق افتاده؛ شاه مرده و ملکه پس از چندی مرده‌است، این دو رخداد ضمن اینکه زمان وقوعشان با هم یکی نیست و یکی پس از دیگری آمده از آنجا که سببیتی در بین نیست دو حادثهٔ مجزا است، بنابراین داستان است. اما «شاه مرد و سپس ملکه از غصه دق کرد.» پیرنگ است زیرا ضمن آنکه ترتیب تقدم و تأخر رخدادها در آن حفظ شده، رابطهٔ علّی دو رخداد نیز در آن بیان شده‌است.
این یه مطلب خیلی خلاصه و کاربردی بود فکر میکنم در مورد پی رنگ !
فهمیدم که باید رابطه علت و معلولی بین دو تا موضوع باشه و جدا از هم نباشن و به یه طرح اولیه میگن پیرنگ !

ممنون علیرضا
خیلی خوب بود
دقیق و کامل

فریاد زد و به سمت گرگ دوید تا شاید بترسد اما گرگ گرسنه فقط به سمت گله می دوید . هرچه چوپان فریاد زد : کمک ! مردم ، به دادم برسید! گرگ گله ام را برد!

هیچ کس اهمیتی نداد و اینبار مردم می خندیدند و با هم می گفتند باز چوپان به سرش زده! بچه ها می گفتند چوپان دروغ گو باز خواب نما شده و می خندیدند!

هیچ کس باور نکرد بعد از ساعتی چوپان با لباس های پاره و خونی با سرو صورتی زخمی از نبرد با گرگ به ده باز گشت با اندگ گوسفندی که از گله برایش باقی مانده بود! و در دل خودش را سرزنش میکرد.

ممنون از بانو
ممنون علی
متشکر علیرضا
همه رو خوندم
با هم حرف می زنیم

سوال من جا افتاد انگار : )

بنویس گلپری جان
این یه اتفاق عمومیه
گروه ها کارکرد دیگه ای دارند

نمیدونم مفید بودن یا نه ؟!
اما من اینطور متوجه شدم :
فرمالیسم : یه مکتب ادبی هست مثل ِ رئالیسم ، سوررئاليسم ، کلاسيسيسم و مکتب های ادبی دیگر /
بعد فرمال ها به نحوه بیان اهمیت می دادن که چجوری یه موضوعُ بیان کنن ، با قواعد کار نداشتند .
مثلا یه نوشتن یه داستان یا رمان ، اصول و قواعدی داره اما فرمال ها میخواستن این اصول ُ رعایت نکنند . نوشته هاشون یه چیز خاص باشه . یه ایده جدید
موضوع یا محتوارو براحتی و با کلماتی ساده بیان کنن .


#مقامر صدات میرسه اما کمـی دیــر : )

علی جان ممنون
ولی این آقای مد نظر من شکلوفسکی هستش
البته امان از این اسم های روسی
کیشلوفسکی فقید در عرصه ی سینما که به راستی بی همتا بود
..
ممنون آرزو
خیلی خوب بود

به به
چاکر مقامر عزیز

اووووووووووووم
هیچکــدوم از بچه ها نیومدن !!!
#مقامر حق با تو بود : صدام نمی رسه به خیل شیفتگان نویسندگی!

انگشتی که دکمه را فشار داد،دری که بسته شد،پخش ملودی آرام و صدای خوشامدگویی به طبقه چهارم حتا،هیچ تغییری در چهره ی مرد بوجود نیاورد.آینه ی آسانسور قامت مسافرش را در خود مرور کرد. مردی خشک و اتو کشیده ،با لباس رسمی و موهایی مرتب و روغن زده...
به جلوی در اتاقش که رسید ،کلید رادر قفل چرخاند به خیال اینکه مثل همیشه اولین کارمندی است که کرکره های پنجره ی اتاقش را بالا میبرد،پنجره را باز می کند و اجازه میدهد سلولش نفس بکشد...ولی اینبار اتفاقی تازه افتاده بود همسایه ی سمت چپ ،زودتر از او پنجره اش را باز کرده بود.به قاب خالی پنجره خیره شد ،فقط کبوتری روی آن نقش بسته بود.
شاید! نامه ای به پاهای پستچی و پروازی بر بال کبوتری...

الان که به نوشته خودم دوباره نگاه میکنم می بینم شاید بهتر باشه دو سه خط اولو حذف کنم نقش زیادی تو روایت قصه /البته اگه بشه اسمشو گذاشت قصه/ نداره

***
به جلوی در اتاقش که رسید ،کلید رادر قفل چرخاند به خیال اینکه مثل همیشه اولین کارمندی است که کرکره های پنجره ی اتاقش را بالا میبرد،پنجره را باز می کند و اجازه میدهد سلولش نفس بکشد...ولی اینبار اتفاقی تازه افتاده بود همسایه ی سمت چپ ،زودتر از او پنجره اش را باز کرده بود.به قاب خالی پنجره خیره شد ،فقط کبوتری روی آن نقش بسته بود.
شاید! نامه ای به پاهای پستچی و پروازی بر بال کبوتری...

خیلی خوب بود این نوشته علی
خیلی
آفرین

آفرین به شما و نگاه خوب شما
[اندر احولات علی: موقع تشویق های مهربانانه استاد و ذوق مرگ شدن علی]

نه به خاطر آهنگش نمی گم به خاظر استفاده از یک سری کلمات به خصوص پایان بندی

استاد میگن آهنگین بودن از قواعد نیست اما منعی هم نداره که داره؟ داستان هم ک روایت میکنه

ممنون مقامر
توضیحات خوبی بود

خاهش رفیق
من مطلب بیشتری دارم بگم ولی شروع بشه کار بحث ها بیشتر می شه

ممنون از گروه بندی!!!!
منم اعضای گرهممون رو نمیشناسم.....از الان بگم من زیاد وارد نیستم!!!

من تو گروه خیلی سنگینی افتام.....همشون چند سرو گردن از من قوی ترم
امیدوارم بتونم پا ب پاشون بیام!

به به میبینم که دیگه نمیبینم...خوب حالا تو گروه چیکار کنیم به سلامتی انشاء الله...من بی صبرانه منتظرم

خوب...بزار ببینم اسم گروهمون رو چی بزاریم....؟آهان!!!!!!!!!!!یافتم...یافتم... علیرضا-کامنت و شرکاء

چهارم: مفروضاتی داریم که کم کم با هم مرور می کنیم / این که نویسندگی یا در کل هنر، استعداد می خاهد، کشف تازه ای نیست و با کوبیدن این ماهی تابه به صورت هر کسی، احساس خاصی نباید به آدم دست بدهد / بله، همان غر زدن هم استعداد می خاهد که بعضی ها بیشتر دارند، شاهدش همین دنبالر / اما آن چه تلاش در قوت گرفتن آن داریم، فهم ِ نوشتن، بیشتر کردن گستره ی کلمات، اشتراک تجارب، آموزش تکنیک ها و خیلی موارد دیگر است که کم کم راه می افتد / پنجم: این عدد دوست داشتنی / بله / پنجم این که ... مممم ... الان یادم میاد ... حواسم به عدد پنج که دوستش دارم پرت شد / آها، پنجم این که باید چرخه ی با هم بودن و همکلامی کامل باشد / من می نویسیم و شما هم می نویسید و خیلی چیزها را شما به من می گویید و با هم حرف می زنید و بدین شکل حلقه حلقه با هم در ارتباطیم / صندلی ها به سمت یک میز چیده نشده، با هم در ارتباطیم / کم کم از گردش اطلاعات یکدیگر لذت بیشتری می بریم

اما حرف آخر این پیش شماره ی همکلامی با هم / این مطلب بسیار مهم و از آن پیش فرض های اساسی ست / همیشه سعی می کنم گونه ای بیان کنم که نه کسی را اذیت کند و نه آسودگی خیال و تنبلی بیاورد / اکثر کسانی که قادر به حرف زدن نیستند یا به لفظ ساده تر لال هستند، هیچ مشکلی در زبان، حنجره و یا جهاز تکلم ندارند / یک نکته ی کلیدی: لال شدن معلول ناشنوایی ست / یا به روایت دیگر اکثر کسانی که قادر به تکلم نیستند دلیل اصلی این معلولیت شان، نشنیدن است / با شنیدن، واژه ها را می فهمیم و می توانیم کلمات دیگران را تکرار کنیم / این بحث مفصل است و در حد مثال کافی ست / حال، در باب نوشتن چه داستان باشد چه مینیمال نویسی و چه شعر و نثر: تا خوب نخانیم و نبینیم، سخن ور و دست به قلم نخاهیم بود / همه دل مان گهگاهی می گیرد ولی آنچه یکی را شاعر و دیگری را در بسته می کند، داشتن و نداشتن واژه ها ست / دیدن این واژه ها به فکر کردن مدام نیست / با فکر آجر خانه ساخته نمی شود / باید آجر بخری / تا هزار شکل متفاوت راه رفتن توی خیابان را از نویسنده های متفاوت نخانی و در قدم زدن های خودت و دیگران دقت نکنی، توقع اشتباهی ست که فکر کنیم با فشار آوردن روی مغز چیزی بیرون می زند / جوهر ذهن شما به تعداد واژه ها تصاویری که دیده اید قدرت واژه آرایی می یابد / علاقه به ارتباط و حرف زدن با دیگران و از سویی بی واژه بودن و نداشتن نگاه دقیق، هر کسی را به سمت تکرار حرف های دیگران می برد، حال می خاهد این کپی پیست ظاهری باشد یا نوعی کپی پیست درونی / اگر می خواهیم خودمان را بنویسم و درون خودمان را با تک و توک واژه های ساده و پیچیده نشان دهیم، باید پر واژه باشیم / باید زیاد بخانیم / شاید اصلن نیاز نبود شما بنویسید، بهتر از ماها نوشته اند / بخانیم، زیاد بخانیم / بسیار همسانی ها هم حسی ها هست که به زندگی همه ی ما کمک می کند / دست کم در آن حس دیگر غریبی نمی کنیم / اگر تفاوتی حس می کنیم با واژه ها تعریف تازه ای می زنیم ولی یادمان باشد، بخانیم و زیاد بخانیم / این که چه بخانیم و چگونه، قدم بعدی ست / بخانیم و برای هم به اشتراک بگذاریم / به کمک هم

با خوندن و مباحثه و باز نشر به هم اعتماد و نیرو بدیم

*اینجا گویا همه کتابهای فلسفی و روانشناسی و رمانهای معروف میخونند، اما در پست ها و نوشته ها چیزی یا نشانه ای از تاثیرات اونها دیده نمیشه!!
انشالله که همه ی دوستان اینهایی رو که نوشته اند خوندند....

آقای مقامر خوشحال می شدیم گوشه چشمی داشتید و جواب ما رو هم میدادید..

ممنون رفیق
همه چی کم کم درست می شه

تشکر بابت چی؟
در جواب سوالم بود؟

رفیق دل انگیز، جواب سوالت در نوشته هام بود
توی مقدمه ی مفصل هم در موردش توضیح دادم
من کارم نوشتنه
به صورت تخصصی فقط مینیمال نمی نویسم
ولی روی مینیمال تمرکز خاصی دارم
مدتی هم داستان نویسی و مینیمال تدریس می کنم