صدایم کن
به شیوه ی سکوت ،
به سَبک ِ تلنگر باد
بر پنجره ها ،
به مهربانی
سایه با آفتاب ،
به رسم نوازش ِ مهتاب بر گیسوی ِ تنهایی .
صدایم کن ...
که در بی انتهاترین نقطه ی ازدحام فریاد
کم آورده ام
صدایت را

سهم من از بودن تو دوباره تنها شدنه
رفتن تو برای من بهشت که هیچ،جهنمه
اینقدر عاشقت بودم که گفتی عشقت مبهمه
هرچی میخوای بگی؛بگو،میبینی؟ حال و روز من غمه

خیال می کردم میتونم باهات تا آخرش بیام
فکر نمی کردم بد باشه جواب مهربونیام
یه سال بازم گذشت و رفت من موندم صبوریام
دلت هوایی شد نموند به پای بیقراریام

بازم چی شد؟ چی گفت بهت که باز دل از من بریدی
جون دوتامون راست بگوچی باز تو چشم اون دیدی؟
بازم بهت وعده داده که مهربون شدی باهاش
آسمونش آبی تره؟ که باز میشی ستاره هاش؟

بازم رو اسم من میخوای یه خط قرمز بکشی
طعم جدایی از منو دوباره از سر بچشی
باشه میرم،اما بدون یکی به جای تو میاد
یکی که عاشقم باشه حتی زیادتر از زیاد

امروزو یادت بمونه دلت دوباره تنگ میشه
خیانت کردن به اونم دیگه برات عادت بشه
فقط یه خواهشی دارم هرجا دیدیم همدیگه رو
بی اعتنا باشیم به هم،من میگذرم تو هم برو...

تو غلط کردی رفتی خانه عمت

بله

بله... دعامونم که سریع رفت بالا و پذیرفته شد... D: