چه کسی گفته شقایق تنهاست؟


دل او پر کینه است!


قلب او سرخ و کبود، غم او بسیار است


درد او درد دل عاشقی دلداده است


که جدا مانده ز یار، خاطرش غمگین است


تا کنون دیده کسی؟ نسترن این همه ناز


بنشیند ته یک دره دور


یاسمن دامن خود، گسترده پهنه سنگ


پس شقایق شیداست


که بود همدم تنهایی کوه

دوره،دوره تنهاییِ دل هاست...

متعاقباً اعلام میشه

جودی!
کاملا با تو موافق هستم که عده ای از مردم هرگز زندگی نمی کنند و زندگی را یک مسابقه دو می دانند
و می خواهند هرچه زودتر به هدفی که درافق دوردست است دست یابند
و متوجه نمی شوند که آن قدرخسته شده اند که شاید نتوانند به مقصد برسند
و اگرهم برسند ناگهان خود را در پایان خط می بینند.
درحالی که نه به مسیر توجه داشته اند و نه لذتی از آن برده اند.
دیر یا زود آدم پیر و خسته می شود درحالی که از اطراف خود غافل بوده است.
آن وقت دیگر رسیدن به آرزوها و اهداف هم برایش بی تفاوت می شود
و فقط او می ماند و یک خستگی بی لذت
و فرصت وزمانی که ازدست رفته و به دست نخواهد آمد. ...

جودی عزیزم!
درست است، ما به اندازه خاطرات خوشی که از دیگران داریم آنها را دوست داریم و به آنها وابسته می شویم.
هرچه خاطرات خوشمان از شخصی بیشتر باشد علاقه و وابستگی ما بیشتر می شود.
پس هرکسی را بیشتر دوست داریم و می خواهیم که بیشتر دوستمان بدارد باید برایش خاطرات خوش زیادی بسازیم
تا بتوانیم دردلش ثبت شویم.

دوستدارتو : بابالنگ دراز