هـنـوز هـم وقـتـی بــاران مـی آیــد
تـنـم را بــه قـطـرات بــاران مــی سـپـارم
مــی گــویـنـد بــاران رسـانـاسـت
شــایـد دسـتـهـای مــن را هـم بــه دسـتـهـای تــو بــرسـانــد...

نه آسمان

در چارچوب پنجره مي گنجد

نه دريا

در چارسنگ حوض

و نه جنگل

در چار ديوار باغ

شرابي ديرينه

خم را مي شكند

و سر مي رود از لب جهان

چنان بيكرانه اي

كه هر ستايشي

محدودت مي كند