شبـت بخیــر . . ./

جالبیش اینجاست که امروز هی -جالب- رو تکرار میکنم / نمیدونم چرا/ اما کاش قرصی داشت که از سرم مینداخت

شبت خوش رفیق بامرام . . .

تو از موسی پیامبرتری !

به جای اشاره نگاه کردی ، به جای دریا دل من شکافته شد . . .

جایی رفته ای که امامزاده هم نمیتواند برت گرداند / خوش بمان

از شاخه هایی که فقط یک برگ دارند ...
از گرمی تب دار آغوش ملافه...
از این نفس هایی که بوی مرگ دارند...
از خواندن این شعرهایی که نوشتم : (

قبلا ها ، به گمانم در قصه ها نوشته بودند که : عاشق ، برای عشقش جان میداد و کم نمی آورد... / گر عاشقی پی ِ عشقت ، سر شکن و جان به فدا کن / از فیه ما فیه بود انگاری

دست علی به دستت..یاعلی.

ادامه کل کل هستش؟

تو هم که می‌رسی و با نگاه پُر شورت
نمک به تازه ‌ترین زخم‌ هام می ‌ریزی

خلاصه حسرت این ماند بردلم که شما
بیایی و بروی ، فتنه برنیانگیزی

بخند ! باز شبیه همیشه با طعنه
بگو که: آه! عجب قصه‌ی غم‌انگیزی

بگو که قصد نداری که اذیتم بکنی
بگو که دست خودت نیست تا بپرهیزی

ولی.. . ببین خودمانیم مثل هر دفعه
چرا به قهر، تو از جات برنمی‌خیزی؟

نشسته‌ای که چه؟ یعنی دلت شکست؟هم‌این؟
ببینمت... ولی انگار که اشک می‌ریزی

عزیز گریه نکن ، من که اولش گفتم:
تو از نجابت صدها بهار لبریزی


از : مهرداد نصرتی