من ِ او
مثل آسمان که دلش را به دریا می زند / اوج که می گیرم / دلم می گیرد برای نگاهت / که بدرقه ام می کرد ///
من ِ او
خسته شدم چقدر اینجا خلوته
من ِ او
کاش مردم از قدرت واقعی خودشون خبر داشتند
من ِ او
برای نابود کردن یک فرهنگ . . . / / /
بازی با کلمات و دِل واژه ...
نِی نوازی ِ دل عشاق / نیمه شبان .......................
من ِ او
چون شمع نیمه جان به هوای تو سوختیم / با گریه ساختیم و به پای توسوختیم
من ِ او
دوش تا آتش می از دل پیمانه دمید / نیمشب صبح جهانتاب ز میخانه دمید / روشنی بخش حریقان مه و خورشید نبود / آتشی بود که از باده مستانه دمید
من ِ او
به روی سیل گشادیم راه خانه خویش / به دست برق سپردیم آشیانه خویش / مرا چه حد که زنم بوسه آستین ترا / همین قدر تو مرانم ز آستانه خویش / رهی معیری /