كنار نسترن باغ همسایه،
من از ستاره‌ی شفاف صبح می‌پرسم:
- «تو شعر می‌دانی؟»

ستاره جای جواب،
به بی‌تفاوتی آفتاب می‌نگرد.
- «تو هیچ می‌بینی؟»
- دوباره می‌پرسم -
ستاره اما، ز دشت بی كرانه‌ی صبح
به من چو گمشده‌ای در سراب می‌نگرد

نگاه كن!
مرا مصاحب گنجشكهای شاد مبین!
مرا معاصر گلبرگهای یاس مدان!
كه من تمامی شب،
در آن كرانه‌ی دور،
میان جنگل و آتش،
میان چشمه و خون..
به زیر بال هیولای مرگ زیسته‌ام؛
و تا سپیده‌ی صبح..
به سرنوشت سیاه بشر گریسته‌ام.
- «تو هیچ می‌گریی؟»
- باز از ستاره می‌پرسم -
ستاره -اما- با دیدگان اشك‌آلود،
به پرسشی كه ندارد جواب، می‌نگرد!
- «بگو
صدای من به كسی می‌رسد در آنسوی شب؟
بگو، كه نبض كسی می‌زند در آن بالا؟»

ستاره می‌لرزد...
- «بگو!
مگر تو بگویی،
در این رواق ملال
كسی چو من به نماز شكایت استاده‌ست»

ستاره می‌سوزد!
ستاره می‌میرد!
و من تكیده و غمگین
به راه می‌افتم

و آفتاب،
همانگونه سركش و مغرور
به انهدام جهان خراب می‌نگرد ...

گاهي از غم مي شود ويران دلم ...