غصه‌هایت را اگر بشناسی گاهی دیگر دل‌ت نمی‌آید آوارشان کنی بر سر آن‌ها که دوستت دارند. لبخند می‌زنی و به دوش و دل می‌بری و صدای‌شان را در نمی‌آوری.اما گاهی غصه‌ها آن قدر بزرگند که جایی و کسی پیدا نمی‌شود برای جا گذاشتن‌شان و آن قدر عمیق که واژه پیدا نمی‌شود برای گفتن‌شان.....

کوتاه است در،
پس آن «به» که فروتن باشی.
آیینه‌ای نیک‌پرداخته توانی بود
آنجا
تا آراستگی را
پیش از درآمدن
در خود نظری کنی
هرچند که غلغله‌ی آن سوی در زاده‌ی توهمِ توست
نه انبوهی‌ِ مهمانان،
که آنجا
تو را
کسی به انتظار نیست.