الهی بیا خودم بدم بهت

دارم هی پا به پای نرفتن صبوری می‌کنم

صبوری می‌کنم تا تمام کلمات عاقل شوند

صبوری می‌کنم تا ترنم نام تو در ترانه کاملتر شود

صبوری می‌کنم تا طلوع تبسم، تا سهم سايه،‌ تا سراغِ همسايه...

صبوری می‌کنم تا مَدار، مُدارا، مرگ...

خسته از دق‌البابِ نوبتم، ...تا مرگ

آهسته زير لب ... چيزی، حرفی، سخنی بگويد

مثلا وقت بسيار است و دوباره باز خواهم گشت!

هِه! مرا نمی‌شناسد مرگ

يا کودک است هنوز و يا شاعران ساکتند!

حالا برو ای مرگ، برادر، ای بيم ساده‌ی آشنا

تا تو دوباره بازآيی

من هم دوباره عاشق خواهم شد!


پ.ن : سید علی صالحی

آن وقت آرام فرو می ریزی...
در عمقی به نام ت ن ه ا ی ی ...

بالماسکه

دانه دانه مي چكم....

همین جایم

میان شعله آبی و زرد آتش

همانجا که بهترین دماست برای سوختن ... برای ذوب شدن...

همان برزخ خودمان

علیک

سلام عزیزم

سلام

عالی.

بازم نت ها رو گم کردم ):

-- صائب تبریزی

همه چیز را تماشا می‌کنم. نام‌ها رویدادها می‌آیند و می‌روند ومن تنها تماشا می‌کنم. شاد که می‌شوم حداکثرِ بروز احساساتم لبخندی‌ست و غمگین که می‌شوم، اخمی.

حس می‌کنم هر چیز گفتنی را دیگران می‌گویند. نیازی به حرف زدن من نیست. خوب یا بد روزگار، سرعت عبور وقایع...

انگار که توی یک ترن نشسته باشم و اینها همه مناظر بیرون پنجره باشد که با سرعت ازشان رد می‌شوم. انگار که توی ترن، ساکت و خواب آلوده ام...