شاعر: شمس لنگرودی

شاعر: وصال شیرازی

جانا ز فراق تو این محنت جان تا کی

دل در غم عشق تو رسوای جهان تا کی

چون جان و دلم خون شد در درد فراق تو

بر بوی وصال تو دل بر سر جان تا کی

نامد گه آن آخر کز پرده برون آیی

آن روی بدان خوبی در پرده نهان تا کی

در آرزوی رویت ای آرزوی جانم

دل نوحه کنان تا چند، جان نعره زنان تا کی

بشکن به سر زلفت این بند گران از دل

بر پای دل مسکين این بند گران تا کی

دل بردن مشتاقان از غيرت خود تا چند

خون خوردن و خاموشی زین دلشدگان تا کی

ای پير مناجاتی در ميکده رو بنشين

درباز دو عالم را این سود و زیان تا کی

اندر حرم معنی از کس نخرند دعوی

پس خرقه بر آتش نه زین مدعيان تا کی

گر طالب دلداری از کون و مکان بگذر

هست او ز مکان برتر از کون و مکان تا کی

گر عاشق دلداری ور سوختهٔ یاری

بی نام و نشان می رو زین نام و نشان تا کی

گفتی به اميد تو بارت بکشم از جان

پس بارکش ار مردی این بانگ و فغان تا کی

عطار همی بيند کز بار غم عشقش

عمر ابدی یابد عمر گذران تا کی

نوشته ی دیگران.

ای صبا برگرد امشب گرد سر تاپای او

صد هزاران سجده کن در عشق یک یک جای او

جان ما را زندهٔ جاوید گردانی به قطع

گر نسيمی آوری از زلف عنبرسای او

گر سر انگشت بی حرمت به زلف او بری

دشنهٔ خونين خوری از نرگس شهلای او

پيک راهی تو به شمع روی او منگر بسی

تا نگردی همچو من پروانه نا پروای او

نيست دستوری که آری چهرهٔ او در نظر

کز نظر آزرده گردد چهرهٔ زیبای او

گر تو خواهی کرد کاری صد جهان جان وام کن

پس برافشان جمله بر روی جهان آرای او

جام جم پر آب خضر از دست عيسی چون خورند

همچنان خور شربتی از جام جان افزای او

منتظر بنشسته ام تا تحفه آری زودتر

سر به مهرم یک شکر از لعل گوهر زای او

جهد کن تا آن سمن را بر نيازاری به گرد

خاصه آن ساعت که روی آری به خاک پای او

تا نسازی چشم را از خاک پایش توتيا

کی توانی شد به چشم خویشتن بينای او

غسل ناکرده مرو تر دامن آنجا زینهار

زانکه نتوان کرد الا پاک دامن رای او

غسل کن اول به آب دیدهٔ من هفت بار

تا طهارت کرده گردی گرد هفت اعضای او

گر زیان کردی دل و دین در ره او ای فرید

سود تو در هر دو عالم بس بود سودای او

جانا دلم ببردی در قعر جان نشستی

من بر کنار رفتم تو در ميان نشستی

گر جان ز من ربودی الحمدلله ای جان

چون تو بجای جانم بر جای جان نشستی

گرچه تو را نبينم بی تو جهان نبينم

یعنی تو نور چشمی در چشم از آن نشستی

چون خواستی که عاشق در خون دل بگردد

در خون دل نشاندی در لامکان نشستی

من چون به خون نگردم از شوق تو چو تنها

در زیر خدر عزت چندان نهان نشستی

گفتی مرا چو جویی در جان خویش یابی

چون جویمت که در جان بس بی نشان نشستی

برخاست ز امتحانت یکبارگی دل من

من خود کيم که با من در امتحان نشستی

تا من تو را بدیدم دیگر جهان ندیدم

گم شد جهان ز چشمم تا در جهان نشستی

عطار عاشق از تو زین بيش صبر نکند

نبود روا که چندین بی عاشقان نشستی

عمرم همه را تباه کردم چه کنم
پرونده خود سیاه کردم چه کنم
تو عفو کنی از کرمت اما من
از این که تو را گناه کردم چه کنم

با من همه جا رفیق راهی یارب
از درد نگفته ام گواهی یارب
من عبد ذلیل و تو خداوند جلیل
از من آهی زتو نگاهی یارب

بگذشته گناهم از شماره یارب
جز عف تو نیست راه چاره یارب
من عبد فراری تو ام یا الله
در باز کن آمدم دوباره یارب

در کوی تو رنج ره نیاید به حساب
جرم من رو سیه نیاید به حساب
سوگند به عفوت که گناه ثقلین
پیش کرمت گنه نیاید به حساب

عمری به گناه پا فشردم یا رب
بار دل خود به دوش بردم یارب
تو ناز مرا کشیدی و من غافل
سیلی زهوای نفس خوردم یا رب
شاعر : حاج غلامرضا سازگار