گر پازل شما این نیست زور نزنید، دورتان را نتراشید. رنگ‌های‌تان را عوض نکنید. بلند شوید بروید پازل خودتان را پیدا کنید که چفت و محکم توی خودش جای‌تان کند. بی‌خود ضجه نزنید. بی‌خود شلوغش نکنید. بی‌خود ننشینید به جای خالی‌تان نگاه کنید. آن‌جا جای‌ خالی شما نیست، آن‌جا یک جور توهم اشتباهی‌ از جای شماست.

و از تمام گلدسته های شهر ، منادی هر روز سه بار ندا میدهد ...

و چه کسی میتواند بهانه بیاورد که نشنیدم ؟

می‌گوید خوش به حال‌تان. می‌گوید که خودش نوشتنش نمی‌آید این همه. و من برای خودم تمام شب فکر می‌کردم خب لابد آغوش داری. گوش داری. سنگ صبور داری. ما را که التیامی جز قلم نیست. که این غم را گاهی جز سیر مکرر کلمات و این سی و دو حرف نمی‌تواند ببلعد انگار چاره‌ای هم اگر باشد جز نوشتن، همه‌اش نیست. نه این‌که عادت باشد فقط، روح سرشار و سبکی‌ست چون شراب؛شدن را. و آن فریاد را. آن فریاد را. آن فریاد را.

با خودم یر به یر هستیم! هیچوقت از هم سبقت نمیگیریم، خاطر همو میخوایم! به هم احترام میذاریم، خودخواهم ولی نه از اونایی که همه بدشون میاد! خودمو میخوام و به خودم احترام میذارم

آدمی که زاده می‌شود نه فقط او، که دنیایی به رنگ او از چشمان او زاده می‌شود.

اگر حواس‌مان بود که چه اندازه سیال است دنیای دور و برمان. چقدر این امکان ِ امروز برای فردا نیست. چقدر قدم‌هایت امروز می‌تواند نزدیک‌تر باشد، فردا دورتر؛ این طور این کوچه‌ها را بدون این‌که ببینی همه‌ی آن چیزهایی را که باید ببینی رد نمی‌کردی..........

merc golam
vazyate jesmim ziad mosaed naboood
mamnoon ke be fekram boodi