از من رگ و از تو تیغ؛ یادت باشد

زخمی که زدی، رفیق، یادت باشد

حالا که خودت خواسته‌ای حرفی نیست

این ثانیه را دقیق یادت باشد

سلام ...

خدا سایه‌ی محمد علی بهمنی و علیرضا بدیع را بر سر فرزندان‌شان حفظ کند.
چند روز پیش رفته بودم شهر کتاب. «دردانه» توجه‌ام را جلب کرد.
گزیده‌ای است از شاه‌بیت‌های معاصر ایران به انتخاب محمد علی بهمنی.
داشتم ورق می‌زدم و لذت می‌بردم تا این‌که رسیدم به صفحه 36
و مثل دختربچه‌های ده‌ساله زدم زیر گریه؛
مثل همان ظهر گرم تابستان:
«درخت حرف تبر را به دل نمی‌گیرد ... پدر! ببخش رجزهای گاه‌گاهم را.»

راه عشقتان بی دوراهی ...

کاش باغچه گلی داشتم

یا بلد بودم برایت شالی ببافم

من اما فقط ..

و این واژه ها برازنده تو نیست

خوبه که نیستی...

خوبه که نمیای اینجا

خوبه که خطابامو نمیخونی...

اصن همون بهتر دیگه اینجا نمیای...چون دوس ندارم بخونی این خطابامو اما چون مخاطبم توئی مدیونم اگه ننویسم....و ...هیچی..جمله آخرمو نمیگم بهت.

خُدا شفا عنایت فرماید...