عطیه
مگر می شود دنیا را بهم ربخته آفریده باشد خدای دانه های انار!!!
عطیه
ﺍﯾــﻦ ﺭﻭﺯﻫـــــﺎ
ﻫــﺮ ﭼـــﮧ ﻣــﮯ ﺩَﻭَﻣــ ، ﻧﻤــﮯ ﺭﺳﻤــ ..
ﻧڪﻨــــﺪ " ڪـﻠــﺎﻍ ﺁﺧــﺮ ﻗــﺼـﮧ ﻫــﺎ " ﺷﺪﻩ ﺍﻣــ
عطیه
عشــق یعنــی:اختیــار بــدی کــه نــابــودت کنــد امــا اعتمــاد کنــی کــه ایــن کــار را نمــی کنــد . . .
عطیه
کاش هیچ وقت تصورات خوبـــــــــــــــــــــــــــی که نسبت به کسی داریم خراب نشه ؛ هیچ وقــت ...
عطیه
گاهـــی ...
نمیشــه دســت از دوست داشتن یکــی برداشــت
حـــتی وقتــــی ازش دلخــــــوری ...
عطیه
ساکت که می مانی
میگذارند به حساب جواب نداشتنت !
عمراً ... بفهمند
داری جان میکنی
تا ...
"حرمتـــــــــهـا" را نگه داری ...
عطیه
ﺍﺷﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺩﻟﯿﻞ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺍﺷﮏ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﺷﮏ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﺍﺳﺖ !..
عطیه
“شما” گرچه واژه محترمی ست ولی “تو” شدن لیاقت میخواهد !
عطیه
مواظب آدمهایی که به خاطر فراموش کردن یکى دیگه ، بهتون نزدیک میشن باشین ! نه اینکه بد باشن ، نه … شاید دوست داشتنى هم باشن ، فقط قابل اطمینان نیستن …
عطیه
چقدر قشنگه ؛ وقتی غمگینی،یکی محکم بغلت کنه تا تو رو شونه هاش گریه کنی و وقتی اروم شدی در گوشت اروم بگه : آخه دیوونه من که باهاتم....!
عطیه
دلم میخواهد زندگی ام را..... موقت بدهم دست یک آدم دیگر..... بگویم تو بازی کن ..... تا من برگردم.... فقط.... نسوزی ها....
عطیه
وقتی ﻣﯿﮕﻡ ﺩﻟـــﻢ ﺑﺮﺍﺕ ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ ... ﻧــﺒﺎﯾﺪ ﺑﮕﯽ ﻣــــﻨﻢ ﻫﻤـــﯿﻨﻄﻮﺭ !!... ﺑــــﺎﯾﺪ ﺑـــــﮕﯽ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟ ﺍﻭﻣــــــﺪﻡ ...
عطیه
ﮔﺎﻫـــــــﯽ ﻭﻗـــــــﺖ ﻫﺎ ﺍﯾﻨﻘـــــــﺪﺭ ﺑﯽ ﺣﻮﺻـــــﻠﻪ ﺍﯼ ﮐﺴﻠــــــــﯽ ﺍﻓــــــــﺴﺮﺩﻩ ﺍﯼ ﺍﻣﺎ ﯾـــــﻬﻮ ﮐﺎﻓـــﯿﻪ ﯾـــﻪ ﺍﺱ ﻡ ﺍﺱ ﺍﺯ ﻋﺸــــﻘﺖ ﺑــــﯿﺎﺩ ﻧﺎﺧـــــــﻮﺩ ﺁﮔـﺎﻩ ﻟﺒﺨــــ ــﻨﺪ ﺭﻭ ﻟﺒـﺖ ﻣﯿـــــﺎﺩ ﻭ ﺷـــــــﺎﺩ ﻣﯿﺸـــﯽ ﺍﻧﮕــــﺎﺭ ﻧــﻪ ﺍﻧﮕــــﺎﺭ ﺗﺎ ﺩﻭ ﺩﻗﯿـــــﻘﻪ ﭘﯿـــﺶ ﺩﻧﯿـــــﺎ ﺟﻠـــﻮ ﭼـــــﺸﺎﺕ ﺗـــﯿﺮﻩ ﻭ ﺗــﺎﺭ ﺑــــﻮﺩ !! ﺑـــﻪ ﺍﯾـــﻦ ﻣﯿﮕــــﻦ ﻋﺸـــــ♥ ــــــﻖ ﮐـــﻪ ﺩﺭﻣــــﺎﻥ ﻫــــﺮ ﺩﺭﺩﯾــــــــﻪ ﻣﻮﺍﻓﻘﯿــــﺪ ؟
عطیه
تـــو این روزهــا برایـم حکم باران را داری... درست وســط کـویـر، همون قدر زندگی بخش همون قدر مــحــال !
عطیه
مهــمــترین درســـی کــه از زنـــدگی آمـــوختـــم ایــن بــود
کـــه هیــچ کـــس شبیـــه حــرفهـــایــش نبــود...!
عطیه
بعضی از آیات هستند
که وقتی اونا رو می خونم،
شرمنده ی خدا میشم..
مثل همین آیه ی
" الیس الله بکاف عبده " (الزمر، آیه ۳۶)
آیا خدا، برای بندگانش کافی نیست؟