باورهایم را در اوج سکوت یافتم . . .
سالهاست باورهایم را بالاتر از فریاد سکوت میکنم
سالهاست باورهای خیسم را خشک میکنم و در گلدان گلپونه هایم میگذارم
گلپونه های من باور دارن، که خشکی باور آنها را خشک نمیکند
ترسم نه از باور ونه از گلپونه است
ترسم از آتشی است که در دامن باور خشک بیفتد وگلپونه سبز را هم بسوزاند . . .
منمو یه دنیا باورهایی از جنس گلپونه . . .
91.2.9

خزان عشق

شد خزان گلشن آشنایی
بازم آتش به جان زد جدایی
عمر من ای گل طی شد بهر تو
وز تو ندیدم جز بد عهدی و بی وفایی
با تو وفا کردم، تا به تنم جان بود
عشق و وفاداری، با تو چه دارد سود
آفت خرمن مهر و وفایی
نوگل گلشن جور و جفایی
از دل سنگت آه
دلم از غم خونین است
روش بختم این است
از جام غم مستم
دشمن می پرستم
تا هستم
تو و مست از می به چمن
چون گل خندان
از مستی بر گریه ی من
با دگران در گلشن نوشی می
من ز فراغت ناله کنم کی؟
تو و چون می لاله کشیدن ها
من و چون گل جامه دریدنها
دلم از غم خون کردی
چه بگویم چون کردی
دردم افزون کردی
برو ای از مهر و وفا عاری
برو ای عاری ز وفاداری
که شکستی چون زلفت عهد مرا
دریغ و درد از عمرم
که در وفایت شد طی
ستم به یاران تا چند
جفا به عاشق تا کی؟
نمی کنی ای گل یک دم یادم
که همچو اشک از چشمت افتادم
تا کی بی تو بود
از غم خون دل من
آه از دل تو
گرچه ز محنت، خوارم کردی
بت غم و حسرت، یارم کردی
مهر تو دارم باز
بکن ای گل با من هر چه توانی ناز
هر چه توانی ناز
کز عشقت می سوزم یار . . .

شــاعر: مرحوم رهــی معــیری