اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

وقتي از غم رها ميشي

خوشحالي ...

ولي بعد از يه مدت ميفهمي خيلي تنهايي ...

قطره ها از من میباریدن!

زرد زرد بودم از او

اما خودش سبز رفت

زیر پام هنوزم خشکه...!

استشمام محبت از یک گل سرخ هم سیراب نمیکند....

به یاد دیروزها می افتم

آن دیروزهایی که خاطراتشان

تنها دل خوشی من بودند

و تو...

با رفتنت نه تنها خودت را از من گرفتی

بلکه دل خوشی هایم را نیز با خود بردی

سر گشته و حیران

در وادی گمشده ها قدم می نهی

درپس همه دلواپسی های واپسین غم
شمعی روشن نباشد
نفسی گرم نباشد
من دگر من نیستم
مرده ام!

ابــر ها بیدارن
آینه ها میدانن
خاکستری ها در راهن
بغض تلخ بودن
دگر گریست...!
وشروع من آغاز شد
به نام زندگی
و دیگر...
هیچ!

عین ظلمت است

هیچ صدایی آشنا نباشد

به آیینه نگاه کن

به تو میگوید

من کجای زندگی ات بودم

آیینه قصه تلخ صداقت است و بس!!!