اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آخر همین دیشب آسمان عذرم را خواست...

حق دارد...

دیگر چشم دیدن کسی را که در باریدن روی دستش بلند شده ندارد!

مشتی از من ...

قطره ای..

ذره ای...

آرزویم است از آن من باشد این من که منحصرا به نام توست...

این روزها تنها یک قلب است که پر از درد است .

ای ایستاده به تماشای فراموشی من !

این روزا صدای داد و فریادی نیست...

نگران نباش ! تنها و تنها با خودت صادق باش

بر وداع مسافر .....

و من با دستهايم نامت را

بر شيشه هاي غبار گرفته نقاشي مي كنم

تا يادم بماند...

كه تو مرا دوباره آفريدي !

من با لبخند زیبای تو...

این رمضان را خدا بر من ببخشاید که

بت پرست شدم...!

ای کاش کیفرش آغوش تو باشد....

آيا سكوت روشن ترين واژه ها نيست ؟

ای کاش در آن زمان که می رفتی زود

از غربت انتظار می پرسیدی