دلم فشار می آورد

و چشمانم را تلخ می کند...

پلک هایم را روی هم می گذارم

اما آنها یکدیگر را پس می زنند...

و صدایی می شنوم که می گرید

و چشمانم خیس تر می شوند

و می چکند رو قلبم...

نباید کسی بفهمد...که هوا همیشه آفتابی نیست

سکوت من

به هنگام آمیزش کویر و باران زاده شد. . .

کوچه های شهر ما خیس خیس است،باران خوش به حال تو که آدم های این شهر غریب دلتنگت میشوند...


آسمان را نگاه میکنم با دلی خیس از باران..باران همیشه سهم دلم بوده نه چشم هایم...

وفادارتر از آنم که تصویر زلالت را در نگاهم بشکنم...

مغرور تر از آنم که چشم های بارانی ام خاطره ی آدم ها شود..

ولی کوچه های خاموش این دل عمری ست به یاد تو خیس است..

در تکرارغریبانه ی روزهایم..

و من به دنبالش...

سکوت رندگی من ...