اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گم می کنم دست وپای عروسکم را

هجوم شور مرواریدها

اما نگران نباش

ما سرانجانم به دریا می رسیم

هر دانه‌ی گندمی که کاشتی زخم جانت شد...

.تا آنکه چشم حرامی بر آن افتاد..تا آنکه آه شبانه ای به هوا خاست..تا آنکه نگاهی در انتظار چنین زندگی نشست..

تلخ چون زهر

دشوار چون سنگلاخ

زندگی ما این شد!