اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نستوه بنام مرا
در برابر خودت
كه منقوش بر قلب من است ،
عشق تو

اين پنهان و پيدا شدن ،
گردی بر اين نقش نمینشاند

آخر...
آخر...
آخر...

می لرزم در خودم
مانند بيد پريشان گيسو
كه من از آخر در هراسم خوب من!

این روزها
ورد زبان من است
که همه چیز نزدیک است
و
نزدیک است و نزدیک است
نمی دانم از کجاست
این احساس
اما به حس ِ بودنش
اطمینانی دارم ورای تصورها

خواهش می کنم ...من تهرانی هستم ..چند سالی که ساحل نشین مازنداران شدم

ایران آریایی من ....جاودان ...

عكسات منو كشته

جای انکار نیست....

خودت را جمع و جور کن


اینجا پر است از نادان هایی دریده که به نام دین



جرت می دهند ...

دل صدایی نداره....