باز کن آغوش خود را اشک دارد بی صدا

پرسه در تاریکی سرد خیابان می زند

4 نخورین صلوات

ابری که عاشق زمین بود
رودی که عاشق دریاچه بود
برگ درختی که عاشق چمن..

بارید
آبشار شد
زرد شد

ابرها با صدای بلند در میدان اصلی آسمان
اعلام عاشقی میکنند
رود ها با شور و شَر
برگ ها با تغییر رنگ

لباس زندان بر تنم گریه می کند

خط های روی صورتم کار من نبوده و نیست

هر خطی که روی دیوار کشیده شده کار من بوده و هست

یک روز این نقاشی دیواری به چشم می آید

در سینه ام آفتابی زندگی می کند

در صدایم اما کسی نیست

غروب از پنجره ها می وزد

و سه تار مرده بر دیوار

هنوز عاشق توست