یاس ..اینو وقتی نوشتم میدونستم دارم چی مینویسم ...
مدتهاست هر چقدر تلاش میکنم بدونم اون شب چی نوشتم توی این صفحه نمیفهمم..همیشه خط خطیامو میتونستم بخونم ..فقط اینو نتونستم بخونمش...همون فقط محض نوشتنه ست

مـــادرم میـگفت :
شنـیدم پـسر ِ همـسایـه خیـلـی #مـومـن است ..
نمــازش تـــرک نمـی شـود ..
زیــــارت عـاشـورا مـی خــوانــد ..
روزه میگیـرد..
مسجــد مــــیرود ..
خیـــلی پـسر ِ #بـــا-خــدایـی ست ...
...
لحـظه ای دلـــــم گـــرفــت ...
در دل فــریـــاد زدم ،
بـاور کـنـید من هـــم #ایــــمان دارم..
نمـــاز نمیخــوانـــم ، ولـی #لبـخــندِ-رویِ-لبـــهایِ-مــادرم خــدا را بـه یـادم میـــاورد ...
دستهایِ پـینه بـستـۀ پـــدرم را #دستــهایِ-خـــدا می بـینــم ...
زیــــارتِ عـاشــورا #نمیـخـوانـــم ، ولــی #گــریــۀ-یتیمـی در دلـــم #عــاشــورا بـرپـا میکند ...
نــه ، مـن #روزه-نمیـگیرم ...
ولــی هــر روز از آن #دختــرکِ-فــال-فــروش فــالـــی را میــخـــرم ، کـه هیـچــوقــت نمیـخــوانــــم !
مسجــدِ مـن #خـــانـۀ-مـــادربــزرگِ-پــــیر و تنــهایـــم است ، کـه بـا دیـــدنِ مـن کلّـی #دلــش شــاد میــشود ..
خــدایِ مـن #نـگــاهِ-مهــربــانِ دوستـی است ، کـه در غمــها #تنــهایـــم-نمیـگــذارد ...
بـــرایِ من ، تـــولّــدِ هــر نــوزادی #تـــولّـدِ-خــداست ، و هــر #بــوسـۀ-عــاشقـانــه-ای تـجـلّی ِ او ...
مــــادرم ؛
خـــدایِ مـن و خــــدایِ پــسر همـسایـه #یکـی-ست ...
فــقـط ؛
مـن #جـــور-دیـگـــــری او را میـشنـاســم و بـه او #ایــــمان-دارم ...
خـــدایِ مـن #دوستِ-انـسانـهاست ، نـه #پــادشـاهِ-آنــــها ...!

سمت آن نرگس مست