اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من مسافرم ای بادهای همواره!



مرا به وسعت تشکیل برگها ببرید.



مرا به کودکی شور آبها برسانید.



و کفش های مرا تا تکامل تن انگور



پر از تحرک زیبایی خضوع کنید.

گفتم :زنده ام! نمی بینی؟؟؟



گفت: می بینم



اما



فهم غافلت از زنده بودن



خنده دار است!!!

تو خودت نمیدانی



که دهانت چقدر



بوی سیب می دهد

نشسته است هنوز



برف سکوت تو



بر شانه ی دلم.



این شعرهای



دست و پا شکسته را



نمی بینی ؟؟!!

پهنه ی دشت



اسیر آغوش سکوت ست٬



گیسوان من اما



اسیر سر پنجه ی باد!

گونه های گل انداخته اش را

هنگام غروب می بینی ؟؟؟!

اسغفـرالله حنانه جون نُ

که تلاطم این دریا



روزی هزار بار



امواج را در آغوشت



می میراند و زنده می گرداند.

شیکمو