اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ممنون ...محیت دارید

چشمان عسلی

ای کاش...

عادت نمی کردم به تاریکی

دو مسافر

عشقم......

كلمـــات هـــــم دگـــــر از نــــوشتــــن دردهـــايــــم عــــاجـــزنـــد

سينــــه ام را هـــــر آن مـــي درد

مــــن هستــــم و يکــــرنگــــي شکستــــــه ام

اينجــــا مـــن می مانم
بــــا آوازي کــــه هـــرگــــز نشنيـــــدي

يـــــه قـصه از تنــــــــ ـــــ ــــ ــ ـهايي

حسرتی با چــــنــــد کلمـــه پس و پیش

نـــم نـــم اشک هـاے مـن

مرزهای خيس ِ خيالم