شبي به كنج قفس ياد يار ميكردم

كتاب خاطره ها را گذار ميكردم



فضاي خانه سكوتي سياه حاكم بود

به ناله پرده شب پاره پار ميكردم



ورق به شصت من ايام را عوض ميكرد

گذشت زندگيم را شمار ميكردم



به ناله هاي غريبانه خويش را آنشب

به نزد دلبر خود شرمسار ميكردم



من خزان زده برگ آرزوي بنشستن

پس خزان بسر شاخسار ميكردم



خزان و سردي ايام و لحظه هاي تباه

سفر به گلخن بي برگ و بار ميكردم



چه لحظه هاي طلايي كه مهر باطل خورد

چه روزهاي اميدي كه تار ميكردم



چه جلوه هاي طلوعي كه ظهر گشت و غروب

چه شامها كه به غفلت نهار ميكردم



چه عشوه ها كه نيامد چه رقص ها كه نكرد

چرا نگاه نكردم چكار ميكردم؟



چه نغمه هاي دل انگيز كرد و بستم گوش

به كوري و كري ام افتخار ميكردم





لب و شراب و سر زلف را رها كردم

به خاك تيره دلم را نثار ميكردم



در اين ميانه كه سير گذشته ميكردم

و در گذشته عمرم گذار ميكردم



به استغاثه بگفتم خدا ببخش مرا
دلم به رحمتش اميدوار ميكردم

خاطره جالبی بود. اونوقت حالا توی مدرسه ای که من کار می کنم بچهه باباشو دعوا می کنه که چرا دیر میایددنبالم ...... جالب اینکه فاصله خونه شون تا مدرسه 5 دقیقه پیاده روی داره

خدا رحمتشون كنه.

الان وقتی میگن معلم هم معلم های قدیم برای همین ها هست دیگه