اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دور از چشم تو با پنجره ها می گریم

در تو


سد هایی ساخته می شود


براي روز مبادا!

دوباره دفتر و درد و غم و غروب و "افق"

دوباره شعر

این جا هوا سرد است

پرم میدهی

از پشت بام سقوط میکنم

زمین گرد است مهم نیست کجا پرت میشوم

اسمانت را از من نگیر

تكان نخوريد ! نكند از شانه هايم كسي سُر بخورد!