اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نگو از گل

نگو از یخ

که در پائیزم

نگاهم کن

نگاهم کن

چه دردانگیزم

با من نه گل نه آواز

نه آسمان نه پرواز

گل مرده ی آوار برگم

پائیزیم

هم فصل مرگم

بیش باد!

قلمم جز رخ یار هیچ نمی کشد