اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دیگر به خلوت لحظه هایم عاشقانه قدم نمی گذاری ، دیگر آمدنت در خیالم آنقدر گنگ



است که نمی ببینمت ، سنگینی نگاهت را مدتهاست که حس نکرده ام ، من مبهوت



مانده ام که چگونه این همه زمان را صبورانه گذرانده ای ؟! من نگاه ملتمسم را در این



واژه ها پر کرده ام ، شاید دیگر زبانم از گفتن جملات هراسیده است و دستهایم پیش از



هر زمان دیگر نام تو را قلم می زند و در این سایه سار خیال با زیباترین رنگ ها



چشمانت را به تصویر می کشم و نگاهت را جادویی می کنم شاید با دیدن تصویر



چشمهایت جادو شوی ...



تا به حال نوشته بودی ؟ برایت می نویسم که دست نوشته هایت سر خوشی را به



قلبم هدیه می کنند ..



می خواهمت هنوز ...گاه چنان آشفته و گنگ می شوم که تردید در باورهایم ریشه می



دواند اما باز هم در آخرین لحظه تکرار می کنم که حتی اگر چشمانت بیگانه بنگرند ،



می خوانمت هنوز ... حتی اگر دستانت مرا جستجو نکنند ، هیچ بارانی قادر نخواهد





بود تو را از کوچه ی اندیشه هایم بشوید و اینها برای یک عمر عاشق بودن و



شیدایی کردن کافی است ..!



به گمانم درو رای این کلمات می خواستم بگویم که دلتنگ شده ام ، به همین





سادگی .... !

زندگی ام را
تنهایی برداشته!
و دست هایم
بی دست هایت
هر شب هدر می روند
طی بیاور
تنهایی ام
شرّه کرده چند وقتی ست
از سر کاسه ی صبر

ناراحت نباش

می خواهم برایت بنویسم. اما مانده ام که از چه چیز و از چه کسی بنویسم؟

از تو که بی رحمانه مرا تنها گذاشتی یا از خودم که چون تک درختی در کویر خشک،
مجبور به زیستن هستم.

از تو بنویسم که قلبت از سنگ بود یا از خودم که شیشه ای بی حفاظ بودم؟
از چه بنویسم؟

از دلم که شکستی، یا از نگاه غریبه ات که با نگاهم آشنا شد؟

ابتدا رام شد، آشنا شد و سپس رشته مهر گسست و رفت و ناپیدا شد.

از چه بنویسم؟
از قلبی که مرا نخواست یا قبلی که تو را خواست؟

شاید هم اگر در دادگاه عشق محاکمه بشویم،
دادستان تو را مقصر نداند و بر زود باوری قلب من که تو را بی ریا و مهربان انگاشت اتهام بزند.

شاید از اینکه زود دل بسته شدم و از همه ی وابستگی ها بریدم تا تو را داشته باشم
به نوعی گناهکاری شناخته شدم.

نه!نه! شاید هم گناه را به گردن چشمان تو بگذارند که هیچ وقت مرا ندید،
یا ندیده گرفت چون از انتخابش پشیمان شده بود. عشقم را حلال کردم تا جان تو را آزاد کنم.

که شاید دوری موجب دوستی بیشترمان بشود و تو معنای ((دوست داشتن))را درک کنی…
امّا هیهات…. که تو آن را در قلبت حس نکردی و معنایش را ندانستی…
از من بریدی و از این آشیان پریدی…

((ای کاش هیچ گاه نگاهمان با هم آشنا نشده بود…
ای کاش هرگز ندیده بودمت و دل به تو دل شکن نمی بستم.
ای کاش از همان ابتدا، بی وفایی و ریا کاری تو را باور داشتم انتظار باز آمدنت،
بهانه ای برای های های گریه های شبانه ام شد و علتی برای چشم به راه دوختن
و از آتش غم سوختن و دیده به درد دوختم… ))

امّا امشب می نویسم تا تو بدانی که دیگر با یادآوری اولین دیدارمان چشمانم پر از اشک نمی شود.
چون بی رحمی آن قلب سنگین را باور دارم.

امشب دیگر اجازه نخواهم داد که قدم به حریم خواب ها و رویاهایم بگذاری…
چون این بار، ((من)) اینطور خواسته ام، هر چند که علت رفتن تو را نمی دانم
و علت پا گذاشتن روی تمام حرفهایت را…

باور کن…

که دیگر باور نخواهم کرد عشق را… دیگر باور نمی کنم محبت را…
و اگر باز گردی به تو نیز ثابت خواهم کرد…