پس يک دقيقه سکوت بخاطر پدربزرگت...

دقیقا همینطوره به خاطر اینکه برای یه خواب بیست ساعته اینهمه دیدگاه نوشته شده اینم از بیکاریه ببخشید از دیوانگیه دیگه

من که دودي نيستم قربون دستت.مشخص ني؟

کاش چون پاییز بودم..کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم
برگهای آرزوهایم یکایک زرد میشد
آفتاب دیدگانم سرد میشد
آسمان سینه ام پر درد میشد
ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد
اشک هایم همچو باران
دامنم را رنگ میزد
وه...چه زیبا بود اگر پاییز بودم
وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم
شاعری در چشم من میخواند،شعری آسمانی
در کنارم قلب عاشق شعله میزد
در شرار آتشِ دردی نهانی
نغمه ی من ..
همچو آوای نسیم پر شکسته
عطر غم میریخت بر دل های خسته
پیش رویم:
چهره ی تلخ زمستان جوانی
پشت سر:
آشوب تابستانِ عشقی ناگهانی
سینه ام:
منزلگه اندوه و درد و بد گمانی
کاش چون پاییز بودم...کاش چون پاییز بودم!

بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ
باورم ناید که عاقل گشته ام
گوئیا او مرده در من کاینچنین
خسته و خاموش و باطل گشته ام
هر دم از آیینه میپرسم ملول
چیستم دیگر،به چشمت چیستم؟
لیک در آیینه میبینم که وای
سایه هم زآنچه بودم نیستم
همچو آن رقاصه ی هندو به ناز
پای میکوبم،ولی بر گور خویش
وه که با صد حسرت این ویرانه را
روشنی بخشیده ام از نور خویش
ره نمی جویم به سوی شهر روز
بی گمان در قعر گوری خفته ام
گوهری دارم ولی آن را ز بیم
در دل مرداب ها بنهفته ام
میروم..اما نمیپرسم ز خویش
ره کجا..؟منزل کجا..؟مقصود چیست؟
بوسه میبخشم ولی خود غافلم
کاین دل دیوانه را معبود کیست
او چو در من مُرد،ناگه هر چه بود
در نگاهم حالتی دیگر گرفت
گوئیا شب با دو دست سرد خویش
روح بی تاب مرا در بر گرفت
آه...آری..این منم..اما چه سود
او که در من بود،دیگر نیست ،نیست
می خروشم زیر لب دیوانه وار
او که در من بود،آخر کیست ،کیست؟

خیلی قشنگ بود. ولی شاید مقصر خودمون باشیم!