اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

و دیگر هیچ........

بجان خودتان سوگند

دیشب در شب شعرم

در آنسوی جهان به تمام سکوت زندگی
اعلام کردم من شاعر نیستم...

من همان آواره افکار خویشم ... دهانم از حرف پر است امّا با دهان پر كه نمي شود حرف زد ...

می نویسم برای تو که روزگاری آخر عشق بودی و اول حادثه.

می نویسم برای تو که حالا شده ای عکس ِ خاک گرفته ی قاب خاطره ها.

هرچند خودت روبرویم هستی.هر روز،هر شام،هر لحظه.این تویی،یا آن تو بود که از

دل ِ دوستت دارم ها می آمد؟

وای وای...

دوستت دارم دیگر دارد از یادم میرود.از یادم میرود که چگونه می شود کسی را

دوست داشت!

چگونه می توان او را به دست ِ روزهای ِ روزمرّه گی سپرد!

چگونه می شود هر طلوع هر غروب،چشم در چشمش دوخت و گوش ها را تیز کرد

به شنیدن ِ یک دوستت دارم!

یا نه،کمتر!به شنیدن ِ صدای نفس هایی که ترجمان ِ دوستت دارم باشد...

تو پري باشي و تا آنسوي دريا بروي


من به سوداي تو يک مرغ مهاجر باشم

آفتاب با احتیاط ، از قوس مژگانم عبور کرده



در چشمانم می نشیند



گنجشک ِ دل



لَم داده بر چار دیواری سینه



و هر از گاهی می تپد

با من به شعر فکر نکن

پابرهنه در من قدم بزن!

این بار...
آمــدم ســـر مزارتان که بگویم
خیلی نگـــران نباشـــید!
مـــا راه را بلدیم...
راه حســـینی بودن را،
راه علی وار زیســــتن را،
از کودکی یادمــــان داده انــد!
هـــمه را در کتاب ها خوانده ایم...
شـــاید از ترس معلم،شــاید برای نمره ی بیست!!!
خــلاصه خوانده ایم...
هنـــوز "راه روشن زندگی" را که در کتاب دینی بود ،حفظیم!
ولی این روزهـــا در شهرمان کمی هـــوا "تاریک" است
نه این که ســـیاه باشد... نـه!
فقط "راه روشن زندگیمان" کمی تیره شده!!
جلوی پایمان را نمی بینیم
گاهی پایمــان می لغــزد...
آمـــدم بگویم :

لـــطفــا" مواظب راه رفـــتنمـان باشید!!!

کفش های مرا جفت نمودی که برو..