اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

..آب میشوم ..میریزم...از خود میروم...



نفسهایم اوج و فرود ندارند...

همه چیز به نرمی و لطافت آفتاب پاییزی ..و به روانی رقص سقوط برگهاست...

..آب شدنم را دوست دارم...وقتیکه همه وجودم در یک مسیر.. حرکتی آرام بخود می گیرند...

میانِ آفتاب‌هایِ همیشه
زیبایی‌یِ تو
لنگری‌ست...‌
نگاه‌ات
شکستِ ستمگری‌ست...


و چشمان‌ات با من گفتند
که فردا
روزِ دیگری‌ست.

(احمد شاملو)

و من می خواهم ..نقش بزنم..تکه گمشده پازل دلم را ... چشمهایش را....

که میدانم آیینه هزار تابش عشق ست و شیدایی ..!!

میگردم...برای همیشه...بدنبال تکه گمشده وجودم...عشقم...بدنبال چشمهایش !...

همو که هرچه آسمانست ..در ژرف نگاه گسترانیده !

تا چند در هوای تو

دلم را رها کنم

و تا چند در جای پایت

بذر عشق بیافشانم

و تا چند در سراب چشمانت

آه و افسوس بدارم

سلام نوشتم ..نبودی حتما

از محبت چه میدانید؟

برگهایتان را رو کنید

اندوخته هایتان را بر روی دایره بریزید

تا بگویم

چند مرده حلاجید...

خدایا آسمان امشب چه سنگین است.

زمین در خواب و من بیدار،

دل من سخت غمگین است.

چه شیرین بود دورانی که پیش بسترم مادر، برایم قصه ها می گفت،

برایم از حقیقت ها ،برایم از خدا می گفت.

و مادر، آه دیگر رفت

ولی یادش همیشه در فضای سینه ام سبز است.

بله مادر، وجودش غرق ایمان بود...

بله مادر، صدایش روح باران بود...

سیگار نمی‌‌کشم اما درد زیاد...





سینه درد هم دارم شدید





سرم هم درد می‌کند برای ناز کردن کسی‌!

در کودکی بسیار کوشیدم

فرق میان درست و غلط را دریابم

اما کسی معیاری به دستم نداد

و حال که همه چیز در گریز از معناست...

میفهمم که نیاز به کسی دارم که راه را نشانم دهد.

تنبیهم کند

تشویقم کند

نه به حق قدرتی که دارد

بلکه به اقتدارش

این روزها فقط چرک نویس میکنم،خاطرات بر باد رفته را...