اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اهلیِ زمین شدن

مرا هوسی جاهلانه بود

که امروز

در ناف دردناک وجودم

بی سر و سِرّ یافتمش

بی جرم بر دار نرفته ام

اما تیغ این صلیب

طهارتی نیز حاصلم نکرد



من پلکان رنج را برای صعود به حریرِ حریم تو می خواستم

رحمی کن به غفلت جاودانه ام

سری کو؟!

تاحل معمای بی سر و سامانی ام کند

سینه ای کو؟!

تا جای دهد شرح پریشانی ام


قصه ی زردی شده ست خیال های خامم

تا که دل بستم او پرید از دستم

آب ها را بردارد
به جاي جاده بگذارد
جاده را بردارد
ببرد هر كجا كه برد ...
توي كوله ي پشتي
جاده هاي زيادي هست
جاهايي نه خيلي
جدي...

شب است دیگر

باید از این شعر بروم.

پای پیاده ـ

بانو!

گم کرده ام خود را

در جغرافیای ناموزون نگاهت

و سر در نمی اورم هیچ گاه

از جزیره های متروک تو!

چقدر بعد تو کِش آمدند ساعت ها

چگونه زندگی ام بی تو آه...

چه بی خیال سفر می کند قطارِ جهان

قطارِ خاطره، اندوه، اشتیاق، انسان...

لختی کنارم آرام می گیری....