چشم من خوب ببین؛ تا کجــا دیـــوارست
تا ابد دلتنگی ست؛ تا ابـــد تکــــــرارست
پشت این سدِ بلند؛ من ام و سایه ی من
من ام و تنهایی؛ قحـــطــی تیمــــــارست

چشم من خوب ببین؛ روزگاری ست غریب
یکـدلــــی بی معنــا؛ دوستـــی آزارســـت
گویِ آبی شده چون قصــری از زر که درآن
سکه ارباب ولـــی؛ عشق خدمتکارســـت

چشم من خوب ببین؛ صحبتی از دل نیست
عشــــق ممنــــوع ترین واژه در گفتـــارست
سخــــن از پـــول و طـــلا؛ آخــرین نــرخِ دلار
حرفِ متـــراژ زمین؛ سخـــن از بازارســـــت

چشم من خوب ببین؛ توی این شهــر اگر
کسی عاشق باشد، همه جا سربارست
دل و یک معشوقــــه؟ دوری از لُعبتکــان؟
همه می پندارند: بی گمـــان بیمــارست

چشم من خــوب ببیــن؛ مردمــان بی روح اند
یک نفر مســــت شـــده؛ یک نفر بیکارســــت
این یکی شیفـــتـــه ی دودِ قلیــــان شــده و
آن یـکی دلخوشی اش ، چند نخ سیگارست

چشم من خوب ببین، او که خود را بفروخت
یکــی از فقر و یکی از هـــوس سرشارست
توی این شهرِ شلوغ، هـر چه بر گوش رسد
مثــل آواز کلاغ ، زشــت و ناهنــــجـــارست

چشم من خوب ببین؛ دیگر اینجا تنگ است
نه نشانی از عشـــق ؛ نه اثــر از یارســــت
نفسم می گیـــرد؛ حجــم این همهمــه ها
بر گــلــو چـــون بغــض و بر ســرم آوارست

چشم من خوب ببین؛ دلخوشی ها چه کم اند
نامـــه ی رنـــج ولــی، مثــل یک طومـــارســت
روح من خســتــه از این بــی جهــت بــودن ها
وای... از این همــه رنــگ، دل من بیــزارســـت

چشم من خوب ببین؛ قصـــه ی عشـــــقِ مـــرا:
از دل مـــن اصـــــرار، از فلـــک انــکــــــــارســـت
عشق را می خواهم؛ ولی افسوس؛ چه سود؟
بخت من در خوابــســـت؛ تا خـــدا بیــدارســـت...



مرتضی عزیزی
9 آبان 91

سلام