سلامـــــــــ عزیز میبینی چقدر وقته نیستــــــِ اما هـــگز فراموش نمی شی اینا مطمئن باش

امشب از آن شب های بی پایان نکبت است که آرزو می کنیم ای کاش اینقدر نمی فهمیدم

ای کاش در اینجا نبودم

شاید این جزء معدود زمان هایی است که از کلمه ای کاش استفاده می کنم...

حتی حوصله نوشتن را هم ندارم فقط می دانم این نیز بگذرد...

و فقط این من هستم که در بین فرسوده می گردم از رنج

از تلاشی که نمی دانم آیا صوابی در آن هست یا نه

حتی جرأت ندارم بگویم: آنچه مرا نکشد، قوی ترم می سازدم...

فقط می دانم حتی انتخابی جزء ادامه، ندارم !

باز مانند همیشه می نویسم تا شاید فرافکنی کنم، اما امشب از آن شب هاست که با نوشتن هم آرام نمی گیرم، حتی بودن کسی را در نزدم نمی خواهم فقط دلم می خواهد اینجا نبودم...

نمی دانم تا به کی توان ادامه دادن را دارم !؟؟

روزی عشق از دوستی پرسید : تفاوت من و تو در چیست ؟
دوستی گفت: من دیگران را به سلامی آشنا میکنم تو به نگاهی ... من آنان را با دروغ جدا میکنم تو با مرگ

بیکینی که میگن اینه؟

مرده ای در دنیا خواب زدگان !
مرده ای در بیابان عاطفه، شور، حس، بودن و عاشقی های کودکانه !...

ای کاش لحظه ای بیدار و زنده می گشتم و باز می توانستم نفس بکشم و احساس کنم و هیجان داشته باشم، بیایم و ببینم و لذت ببرم
که دنیا چیزی نیست جزء برای لذت بردن

که چه حیف مردگان و خواب ماندگان نتوانند لذت برند
و من در این دنیا هیچ ندیدم جزء خواب زده راه رونده...

آه چه سود که هر لحظه تمام نقش او را می بینیم و بیدار نمی گردیم ؟ و باز در پی او می گردیم

آری خدا را می گویم همان که عشق است و معشوق و عطش و آب و سودا و لذت و بودن و تهی گشتن و شور و هیجان و احساس...

پنجره ای که بتوان از آن دنیا را سبز دید..

من فقط یک قلم می خواهم

قلمی که بتوان با آن غم های دنیا را خلاصه کرد..

من فقط یک لانه می خوا هم

لانه ای که بتوان خود را با تنهایی در آن حبس نمود..

من فقط تو را می خواهم

تویی که اینک مرا در مرداب غم تنها نگاشتی..

سال هاست دلتنگت خواهم ماند..

می دانم بر نخواهی گشت اما چاره ای نیست

خنده ای نیست....

عشقی نیست

آن چه مانده است

دوچشم خیس و یک قلب نا آرام با گیتار شکسته ای

که صدایش قلبم را می لرزاند ...

می دانم نخواهی آمد

من پنجره ای می خواهم که از آن بتوان تو را دید . با تو بود

با تو خندید.

خدایااااااااااااا

فقط یه پنجره برای شروعی دوباره...............................

اگه یادم بود .. داخل سایت بودم و بودی بهت میگم

همه ریختند با تند بادی از پشت پا زدنهایت

همه شكستند با دل شكستگی هایت

همه خشك شدند با درك نكردن هایت

دگر برایم چه مانده ...

فقط آن تك برگِ سبز

كه برروی تك شاخه بلند ِ

استوار بر تك درختی كه تنها امیدم به توست

كه ریشه هایش ز خاك برآمده

و آفتاب سوزنده حرف هایت، كه بر سر تك برگ دل كوچكم می تابد،

و او را تا عمق وجود می سوزاند

و تند باد بی مهری تو كه لحظه به لحظه شاخه های بلند

این تك درخت را به هر سو می كشاند.

امید ِ سبزم را

زردُ

شكسته ُ

خشك

و این است همه دوست داشتنت به من

این پست مال من ِ ...ممنون میشم حذف نشه ....میتونی کامنتائی رو که دوس نداری حذف کنی

خیلی اقائی "دادا" بهترین هدیه بود ..ممنون

روزی میرسد...

در حسرتم بمانی . در روزی بارانی . من در اوج و تو در ویرانی...

یه روزی صادقانه صدات کردم .

عاشقانه نگات کردم.

حالا عاجزانه نگام می کنی .

با حسرت صدام می کنی .

اما فقط ........................

برو

منتظر روزهایی که سپیدند ، روشن اند...

بی تابم...

که بدانم تا پایان این روزهای روشن ، من هم سپید خواهم شد؟

سبک خواهم شد ، آن قدر که بپرم...

بدون آن که ذره ای غبار بر بال های تازه ام باشد

یعنی چی آینور ؟!!!!!!!!!!!!