بگذار اگر این‌بار سر از خاک برآرم
بر شانه‌ی تنهایی خود سر بگذارم


از حاصل عمر به‌هدر رفته‌ام ای ‌دوستی
ناراضی‌ام، امّا گله‌ای از تو ندارم


در سینه‌ام آویخته دستی قفسی را
تا حبس نفس‌های خودم را بشمارم


از غربت‌ام این‌قدر بگویم که پس‌از تو
حتّا ننشسته‌ست غباری به مزارم


ای کشتی جان! حوصله کن می‌رسد آن‌روز
روزی که تورا نیز به دریا بسپارم


نفرین گل سرخ بر این «شرم» که نگذاشت
یک‌بار به پیراهن تو بوسه بکارم


ای بغض فرو خفته مرا مرد نگه دار
تا دست خداحافظی‌اش را بفشارم




از : فاضل نظری

@آریــَــن

. . .

به آجی بزرگه میگی مرض ؟

حالتم خوب شه اتفاقی نمیفته

منتظر میمونم حالت خوب شه

گفتی مرض منم میگم کوفتو مرررررررض باهم /

آره جمع میکنم واسه سال بعد

بعد منو تو نصف نصف . . .

مرسی . . .