میشه

از صبوری خسته ام...


از فریادهایی كه در گلویم خفه ماند...


از اشك هایی كه قاه قاه خنده شد...


و از حرف هایی كه زنده به گور گشت در گورستان دلم


آسان نیست در پس خنده های مصنوعی گریه های دلت را ،


در بی پناهیت در پشت هزاران دروغ پنهان کنی . . .


این روزها معنی را از زندگی حذف کرده ام ...


برایم فرق نمی کند روزهایم را چگونه قربانی کنم

منو یادش رفته . . .

دخترک خندید و پسرک ماتش برد!

که به چه دلهره از باغچه همسایه ، سیب را دزدیده

باغبان از پی او تند دوید

به خیالش میخواست

حرمت باغچه و دختر کم سالش را

از پسر پس گیرد!

غضب آلود به او غیظی کرد!

این وسط من بودم

سیب دندان زده ای که به خاک افتادم

من که پیغمبر عشقی معصوم

بین دستان پر از دلهره یک عاشق

و لب و دندان تشنه کشف و پر از پرسش دختر بودم

و به خاک افتادم

چون رسولی ناکام!

هردو را بغض ربود ...

دخترک رفت ولی زیر لب این را میگفت:

« او یقینا پی معشوق خودش می آید! »

پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود

« مطمئنا که پشیمان شده برمیگردد ! »

سالهاست که پوسیده ام آرام آرام

عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز

جسم من تجزیه شد ساده ولی ذراتم

همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:

« این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت »

دلتنگتم : (