غصه ؟ من؟

بیا زیر چتر من كه بارون خیست نكنه
می گم كه خیلی قشنگه كه بشر تونسته آتیشو كشف بكنه
و قشنگتر اینه كه
یادگرفته گوجه را
تو تابه ها سرخ كنه و بعد بخوره
راسّی راسّی ؟ یه روزی
اگه گوجه هیچ كجا پیدانشه
اون وقت بشر چیكار كنه ؟
هیچی نازی
دانشمندا تز می دن تا تابه ها را بخوریم
وقتی آهنا همه تموم بشه
اون وقت بشر
لباسارو می كنه و با هلهله
از روی آتیش می پره
دوربین لوبیتل ِ مهریه مو
اگه با هم بخوریم
هلهله های من وتو چطوری ثبت می شه
عشق من
آب ها لنز مورب دارند
آدمو واروونه ثبتش می كنند
عكسمون تو آب بركه تا قیامت می مونه
رنگی یا سیاه سفید ؟
من سیاه و تو سفید
آتیش چی ؟ تو آبا خاموش نمی شن آتیشا
نمی دونم والله
چتر رو بدش به من

اون كسی كه چتر رو ساخت عاشق بود
نه عزیز دل من ‚ آدم بود

ای خنیاگر «همایون مثنوی»های
دلتنگی که «نو»ی شورانگیز آوازت «آرام جان» «خلوت گزیدگان»
است. ای نغمه‌گر «بیداد»های
روزگار که «چشمه نوش» ساز صدایت «آهنگ وفا»ی
بیدلان است، ای «دستان» شیرین لهجه که از «دولت عشق»
تحریرهای دل نشینت «راز دل» به «آستان جانان» می‌برد
و «در خیال» «چهره به چهره» حقیقت می‌نشاند.
ای
ترنم دلربای باران در «شب ،سکوت و
کویر» که شاه بیت غزل‌هایت «جان عشاق» را به «یاد ایام»
دلنوازی دوست زنده می کند. در «شب وصل» که شور و «ماهور»ت «سر
عشق» باز می‌گوید ، از سوی «دل
مجنون» «دود عود» برمی‌خیزد و هر سر
اندازی که در پی گشودن «معمای هستی»
است، «رسوای دل» می کند. ای مطرب
ساز عاشقان، این روزها که «دل شدگان» «زیر گنبد مینا» در
انتظار «پیام نسیم» مهرورزی‌اند، و «جان جان» دلدادگان، چشم
به راه «سرو چمان» بهار بهروزی است، مگو که «زمستان است» ،
نغمه‌ای سر کن از «انتظار دل» تا با رشته «پیوند مهر» به «سپیده»
آرزوها چشم بگشایم و همنوا با حنجره آتشین تو محبوب را
بخوانیم که «بی تو به سر نمی‌شود» و
باقی را «عشق داند».