عالی ـــه . . .

«یازده سپتامبر»

یه دونه خرسِ عروسکی هنوز ، زیرِ آوارِ دوتا برج مونده
پنبه‌های تنشُ از یه طرف ، شعله‌های انفجار سوزونده
داره حرف می‌زنه امّا حرفاشُ حتا آتیش‌نشونا نمی شنون
دل بده تا تو صداشُ بشنوی ! باتواَم ! هِی ! خودتُ به خواب نزن
می‌گه : این مربای آلبالو نیس ، که روی صورتِ من شتک زده
خون صاحبِ منه ! دختری که ، تنِ من برای دستاش لَک زده
صاحبم یه دخترِ سه ساله بود ! دختری که دلش آبنبات می‌خواس
جلدِ آبنباتُ وا کردُ یهو ، دید دیگه انگاری از دنیا جُداس

یازده سپتامبر ، یعنی یه بچه ،
قبل لب زدن به طعمِ آبنبات می‌میره
یازده سپتامبر ، یعنی یه قاتل ،
خیلی راحت جون چن هزارتا رُ می‌گیره

یازده سپتامبر ، زنگ خطر بود ،
واسه بچّه‌هایی که تو دستشونه یه مسلسل
یازده سپتامبر ، یعنی یه جلّاد،
دسته‌ی تیغِ تبر می‌سازه با چوبای جنگل

چشمای روشنِ دختر کوچولو ! هنوزم زنده‌گی رُ رنگی می‌دید
عاشق من بودُ طعمِ آبنبات ! شبُ تو نقّاشی روشن می‌کشید
اون خبر نداشت که تو دنیای ما، حرفِ آخرُ گلوله می‌زنه
با خبر نبود که جزغاله شدن ، سرنوشت اونُ تقدیرِ منه
اون نه موشکُ مسلسل می‌شناخت ، نه خبر داشت بُمب هسته‌یی چیه
نه به جُرج دَبِل یو بوش علاقه داشت ، نه شنیده بود که بن لادن کیه
آدما ! کاری کنین که بچّه‌ها ! بتونن به آبنباتا برسن
نذارین عروسکا گُر بگیرن ! دلاتون بسپارین به حرف من

یازده سپتامبر ، یعنی یه بچه ،
قبل لب زدن به طعمِ آبنبات می‌میره
یازده سپتامبر ، یعنی یه قاتل ،
خیلی راحت جون چن هزارتا رُ می‌گیره

یازده سپتامبر ، زنگ خطر بود ،
واسه بچّه‌هایی که تو دستشونه یه مسلسل
یازده سپتامبر ، یعنی یه جلّاد،
دسته‌ی تیغِ تبر می‌سازه با چوبای جنگل

از مجموعه ترانه "رقص در سلول انفرادی"

سمت چپ ِ یغما؛ جنتی عطایی؟