عالی ـــه . . .

دیگه کلافه ایم از درس و مدرسه!

این دیکته کافیه، این مشقِ شب بسه!

صد ترکه رو کفِ دستای ما شکست،

حالا برای خشم - آقا! - اجازه هست؟

آقا! اجازه هست از جا بُلن بشیم؟

رو به شما بگیم تو فکرِ شورشیم؟

آقا! اجازه هست رو تخته ی کلاس،

خورشید رُ حک کنیم بی وحشت و هراس...؟!



موضوعِ تازه ی انشا ی بچه ها:

تنبیه رُ خط بزن از روزگارِ ما!



ما ذله ایم از این مشقای لعنتی!

از جبرِ وحشت و تاریخِ نکبتی!

جمعِ گرسنه گی, تفریقِ نا به جا،

تقسیمِ نادرست, مضروبِ ترکه ها...

از ترکه دستِ ما عمری به خون نشست...

حالا برای خشم - آقا !- اجازه هست؟

آقا! اجازه هست که شیشه بشکنیم؟

این ترکه ی بَدو از ریشه بشکنیم؟



موضوعِ تازه ی انشا ی بچه ها:

تنبیه رُ خط بزن از روزگارِ ما.

«خلیجِ فارس»

یکی از آخر شن‌زار، به فکرِ سرقتِ دریاس
یکی انگار تو خواب دیده که تاریخِ ما یه رویاس
یکی فکر کرده دَس بُردن تو تاریخِ ما آسونه
ولی اسمِ خلیجِ فارس، همیشه فارس می‌مونه

بخون با من که دنیا هم دوباره بشونه ما رُ
بخونُ از نو باطل کن طلسمِ آدمکا رُ
خلیجِ فارس خلیجِ ماس از آغاز زمین اینجاس
همیشه فارس می‌مونه تا خون توی رگای ماس

خلیجِ فارس که بازیچه تو دستِ کَس و ناکَس نیست
خلیجِ فارس که تنها یه اسم توی اطلس نیست
یه تاریخِ کهن پشتِ تپیدن‌های موجاشه
تا وقتی اینجا ایرانه خلیج باید که فارس باشه

بخون با من که دنیا هم دوباره بشونه ما رُ
بخونُ از نو باطل کن طلسمِ آدمکا رُ
خلیجِ فارس خلیجِ ماس از آغاز زمین اینجاس
همیشه فارس می‌مونه تا خون توی رگای ماس

گرامافون
می‌گرده دنیا روی مدارِ گرامافون، روحِ ادیت‌پباف توی خونه شناوره
این بطریای خالی تو رو آه می‌کشن، سیگارِ برگم عطرتو از رو نمی‌بره

حالا شدم شبیهِ رابینسون کروزوئی که ناگزیرِ داشتنِ عشقی خیالیه
لپ‌تاپِ من مثِ یه تله باز مونده و جامون رو تختِ خوابِ تو چت‌روم خالیه

دائم با خاطراتِ خودم جنگ می‌کنم، هر شب تمامِ حافظه‌مو دزد می‌زنه،
اما دوباره اون‌طرفِ جنگلِ گِرَس، تصویر دلفریب و هوس‌ناکِ یه زنه...

زیبازنِ اثیریِ دنیای بوفِ کور! عشقت من و هدایتو همدست می‌کنه
وقتی تو جای حبه‌ی انگورِ قصه‌‌‌ای، هر گرگی با شرابِ چشات مست می‌کنه

مثلِ لولیتا توی سرم پرسه ‌می‌زنی، جاموندی توی لکه‌ی ماتیکِ پیرهنم
این گوشی دیگه زنگشو از یاد برده و من مثل داسِ کهنه دارم زنگ می‌زنم

شکل گلادیاتوری‌ام که خیالِ تو، مثل یه خال‌کوبی تو رؤیاش حک شده
هی‌ دوره می‌کنم همه‌ی [!]‌بوکمو، پیج تو هست و صاحبش این‌بار هک شده

بی‌ریتمِ کفشِ پاشنه‌بلندِ تو گم می‌شم، عطرت یه جاده بود که مسیرو درست بیام
سنگین شده سرت مثِ سنگینی سکوت، مثل سکوتِ من وسطِ بازجوییام

من ون‌گوگم که گوشمو دادم به خاطرت، وقتی که عشق و عاشقی از یاد رفته بود
نفش ما جا به جا شد و این فیلم آخرش، شکلِ سکانسِ آخرِ برباردرفته بود

می‌گرده دنیا روی مداری که صامته، برگشته پرلاشز دیگه روحِ ادیت‌پیاف
بی‌تو تمامِ زندگی خش‌دار می‌گذره... یه صفحه رو گرامافونی بی‌کلیدِ آف...

شاعر بودن‌ یعنی‌ انسان‌ بودن‌ .
بعضی‌ها را می‌شناسم‌
که‌ رفتارِ روزانه‌شان‌
هیچ‌ ربطی‌ به‌ شعرشان‌ ندارد .
یعنی‌ وقتی‌ شعر می‌گویند ، شاعرند
بعد تمام‌ می‌شَوَد ،
دو مرتبه‌ می‌شَوَند
یک‌ آدم‌ِ حریص‌ِ شکموی‌ ظالم‌ِ تنگ‌ْفکرِ بدبخت‌ِ حسودِ فقیر!
خوب‌ من‌ حرف‌های‌ این‌ آدم‌ را قبول‌ ندارم‌ .
من‌ به‌ زندگی‌ بیشتر اهمیت‌ می‌دهم‌
و وقتی‌ این‌ آقایان‌ مُشت‌هایشان‌ را گره‌ می‌کنندُ
دادُ فریاد راه‌ می‌اندازند ،
ـ یعنی‌ در شعرها وُ مقاله‌هایشان‌ ! ـ
من‌ نفرتم‌ می‌گیرد
و باوَرَم‌ نمی‌شَوَد که‌ راست‌ می‌گویند.
می‌گویم‌ نکند فقط‌ برای‌ یک‌ بشقاب‌ پُلوست‌
که‌ دارند داد می‌زنند...

«گوسفندِ پشتِ وانت‌بار»

چه‌قدر شبیهِ منی
گوسفندِ كت‌بسته‌ی پشتِ وانت‌بار
كه بی‌خبر از نزدیکیِ سر بریدنت
نشخوار می‌كنی
چه‌قدر به تو شبیهم
بینِ چهار ناشناسی كه مرا محیط كرده‌اند
در این ماشینِ بی‌نمره