از فروغ...

شاعر بودن‌ یعنی‌ انسان‌ بودن‌ .
بعضی‌ها را می‌شناسم‌
که‌ رفتارِ روزانه‌شان‌
هیچ‌ ربطی‌ به‌ شعرشان‌ ندارد .
یعنی‌ وقتی‌ شعر می‌گویند ، شاعرند
بعد تمام‌ می‌شَوَد ،
دو مرتبه‌ می‌شَوَند
یک‌ آدم‌ِ حریص‌ِ شکموی‌ ظالم‌ِ تنگ‌ْفکرِ بدبخت‌ِ حسودِ فقیر!
خوب‌ من‌ حرف‌های‌ این‌ آدم‌ را قبول‌ ندارم‌ .
من‌ به‌ زندگی‌ بیشتر اهمیت‌ می‌دهم‌
و وقتی‌ این‌ آقایان‌ مُشت‌هایشان‌ را گره‌ می‌کنندُ
دادُ فریاد راه‌ می‌اندازند ،
ـ یعنی‌ در شعرها وُ مقاله‌هایشان‌ ! ـ
من‌ نفرتم‌ می‌گیرد
و باوَرَم‌ نمی‌شَوَد که‌ راست‌ می‌گویند.
می‌گویم‌ نکند فقط‌ برای‌ یک‌ بشقاب‌ پُلوست‌
که‌ دارند داد می‌زنند...